Sunday, May 5, 2013
香港
In mijn dromen heb ik al meerdere malen opnieuw in 香港 (Xianggang; oftewel Hong Kong) rondgelopen. Een tochtje met de starr ferry, het samenspel van de neonlichten van de Symphony of Lights en het legendarische uitzicht over deze metropool vanuit de Peak; ze zijn in mijn droom allemaal voorbij gekomen. Nu, sinds enkele dagen geleden, is het niet langer een droom meer...maar realiteit. Na ruim 5 jaar ben ik weer terug in mijn 'tweede thuisstad'. Het voelt meteen vertrouwd en de paar woordjes kantonees die ik destijds geleerd heb (met name 'M goi'(dankje)) kan ik mooi weer gebruiken. Zo'n drie daagjes kan ik mijn hartje weer helemaal ophalen aan deze stad en Martin mijn mooie herinneringen laten zien. Op maandag laten we deze bijzondere stad achter om de mooie natuur en cultuur van mainland China te (her)ontdekken. Met als eerste stop: Guilin!
Sunday, August 15, 2010
De terugkomst blues
Na ruim twee maanden in Argentinië en Chili rondgereisd te hebben merk ik dat de reiskriebels bij terugkomst in Amsterdam om me heen blijven hangen. Duidelijk, de symptomen van de ‘terugkomst blues’. Om in de reissferen te blijven bekijk ik met een kopje koffie vanuit mijn vensterbankraam opnieuw mijn foto’s van mijn reis. Nog geen tien minuten later loopt de zoveelste toerist langs en vraagt: “Mag ik van jou zo een foto maken?” Op dat moment realiseer ik me dat ik zelf sinds kort in een UNESCO-erfgoed woon en dus toerist in eigen stad kan worden.
Wednesday, August 4, 2010
Marion se enamoró de Argentina...
Mijn aankomst in Buenos Aires maakt het cirkeltje weer rond en mijn reis compleet. Tevens doet me dit mij ook beseffen dat het aftellen inmiddels op één vinger kan plaatsvinden...
Na twee weken Chili was het weer tijd om mijn reisbijbel van Argentinië onder uit mijn backpack te pakken, voor mijn laatste weekje Argentinië. De meeste markeringen waren inmiddels allemaal voorzien van mijn bezoek, op uitzondering van Valle de la Luna en La Difunta Correa. Gezien het feit dat beide bezienswaardigheden San Juan als uitvalbasis hadden en het ook nog eens op de route naar Salta lag was mijn conclusie snel getrokken; hier moest en zou ik een korte stop maken. Dus zo gezegd, zo gedaan; maandagavond kwam ik in San Juan aan.
Gedurende mijn eerste maand van mijn reis was mij al meerdere malen opgevallen dat enkele volle flessen de berm vulden. De eerste keer dacht ik dat het zwervend afval was, de tweede keer begon ik te twijfelen en bij de derde en vierde keer kwamen er vraagtekens opspelen en dus probeerde ik deze te beantwoorden. Het onderzoek richte zich tot één van mijn tourguides. Enigzins verbaasd dat Elise en ik hier nog niet eerder van gehoord hadden begon hij te vertellen: 'In de tijd van de burgeroorlog in Argentinië vonden grote veldslagen plaats, waarbij de overwinners op een wrede manier wraak namen op de burgerbevolking. Ook het dorp van Deolinda werd ingenomen door vijandige troepen, voorraden werden ingenomen en Baudillo Bustos (de echtgenote van Deolinda) werd ingelijfd. Deolinda's vooruitzicht dat ze vroeg of laat de verplichte concubine zou zijn van de commandant van de troepen stond haar tegen en deed haar besluiten te vluchten. Het risico om met haar kind door de woestijn te trekken nam ze voor lief. Alles liever dan haar man ontrouw te zijn. Zo starte de vlucht in de woestijn, enkel met één fles water. In de bergen dwaalden ze af en al snel bleek één fles water veel te weinig te zijn. En water was schaars, zeker in de woestijn. De zoektocht eindigde voor Deolinda in ´Vallecito´ waar ze uitgeput op de grond viel en haar kind aan haar borst drukte om het te voeden. De achterhoede van het leger vond haar met het kind levend, drinkend aan de borst. Vanaf dat moment heeft Deolinda geschiedenis geschreven voor haar volk, dubbel bewijs voor de liefde.
Ondanks de kerk sceptisch tegenover het verhaal staat en Deolinda nooit als heilige is aangemerkt leeft dit verhaal van innige liefde en trouw hier in Argentinië meer dan je je ooit zou kunnen voorstellen. Dit Argentijnse bedevaartsoord is wonderbaarlijk. Honderden, duizenden of misschien zelfs miljoenen automobilisten, reizigers, motorrijders of andere geïnteresseerden bezoeken jaarlijks dit oord om te smeken voor mirakels of om haar te bedanken voor het verwezenlijken van de gevraagde mirakels. Haar huidige graf is tegenwoordig dan ook omgeven door talloze huisjes, vlaggen, waterflessen, auto-onderdelen, nummerborden, rijbewijzen en beeldjes. Allemaal met dezelfde boodschap; 'Gracias Difunta Correa'.
Na deze adembenemende stop vervolgt de route naar Valle de la Luna. Na San Augustin Valle Fértil te passeren volgt er een achtbaantochtje (lees: hobbelende wegen inclusief kriebels in de buik) die leidt naar Parque Natural de Inchigualasto. In de volksmond beter bekend als Valle de la Luna of simpelweg maanvallei op z'n Nederlands. Op het moment dat ik het park binnen kwam wist ik al meteen dat het de maan-look-a-like (lees: Valle de la Luna) uit San Pedro ging overtreffen. Een gigantische oppervlakte aan rauwe en pure natuur(verschijnselen). Nog eens te bedenken dat ruim 236 miljoen jaar geleden hier, op de plek waar ik nu sta, dinosauriërs hebben rondgelopen. Geen wonder dat dit immense park onderdeel is van de UNESCO-lijst. In ruim drie uur zijn we het park doorgereden en heeft de gids ons voorzien van informatie. Informatie in het Spaans die nogal technisch van aard was, dus helaas ben ik jullie ook deze achtergrond schuldig...
Na mijn reis op de 'maan' vertrok die avond mijn bus alweer, richting Salta la Linde. Ondanks ik dit stadje al aardig op mijn duimpje kende probeerde ik het toch voor mezelf uitdagend te houden door ditmaal een ander hostel te boeken. Ditmaal omgeven door Argentijnen en uitgaanskroegjes. Meteen de eerste avond heb ik van de live-music om de hoek gebruik gemaakt en ben ik met Nico Balcarce ingegaan. Een avond met een overvloed aan Argentijnse toontjes.
Vrijdag was het zover, zoutvlaktedag. De route naar het zout was vertrouwd; de pass naar San Pedro heeft mij namelijk al een tipje van de sluier gegeven. In tegenstelling tot de andere busrit kregen we ditmaal een uitgebreide voorlichting over 'hoe-voorbereid-de-hoogte-in', inclusief een promotiepraatje over kauwgom, water en cocabladeren. Volgens mij had dit eerder met de verslaving van de gids te maken dan met pure noodzaak. Om toch de spirit van deze gids mee te krijgen stopte ik de eerste cocabladeren in mijn mond. Het was mij wel duidelijk, over smaak valt te twisten. Tien minuten hield ik het vol; ik geef de voorkeur aan de kauwgom en het water! In mijn inbeelding had ik deze vlakte al enkele malen voor me gezien, maar nu was het moment het toch echt daar dat ik mijn ogen kon openen zonder teleurstelling. Het blijft bijzonder om je eerste stap op de zoutvlakte te zetten. Oké, in vergelijking met Uyuni is dit slechts een voorproefje...maar dat mocht mijn pret op dit moment niet drukken. Na ruim een half uur met de bijl, het zout en de camera gespeeld te hebben wuifde de gids alweer dat het 'speeluurtje' er op zat. Op naar het tochtje door de zeven-kleuren-berg.
Het plan om zaterdag of zondag weer richting Buenos Aires te vertrekken moest ik opgeven toen mijn (amandel)ontsteking toch iets erger bleek te zijn dan gedacht. Google vertelde mij dat de ontstekingen meestal vanzelf overgaan binnen enkele dagen, zonder enige medicatie. Dus wachte ik af. Maar toen mijn oor dicht bleef na de hoogte in te zijn geweest, spreken moeilijk werd en de pijn toenam werd ik door het hostel toch overgehaald het ziekenhuis te bezoeken. Met in het achterhoofd dat ik binnen vijf dagen ook mijn vlucht had, was dat inderdaad misschien niet zo gek gedacht. Om de taalbarriére geen rol te laten spelen ging Nicolas (uit het hostel) gelukkig mee, bepakt met zijn Engels-Spaans woordenbook. De diagnose was snel gesteld en binnen no-time stond ik met een injectie en enkele (medicijn)voorschriften weer buiten. Maar mijn vertrek uit Salta zou uitgesteld moeten worden, aangezien de specialist maandag zou moeten besluiten of ik donderdag zou mogen vliegen... Een dagje meer, een dagje meer in Salta. Opnieuw. Maar een dagje meer in Salta voor mij was alles behalve een straf!
Mijn laatste dag in Buenos Aires. Even heb ik tijdens het ontbijt een flash-back naar mijn eerste ochtend in Buenos Aires. Nog vers staat in mijn oren dat Elise vertelde: "O, ik hoop dat ze die soort pasta hebben bij het ontbijt. Echt zo lekker!". Haar woorden spraken over dulce de leche. De zoetige verslaving van elke Argentijn. Hoe moet ik het omschrijven? Als chocoladepasta met caramel of heeft het meer iets weg van Speculoos. In ieder geval een ingrediënt wat niet mag ontbreken bij het Argentijnse ontbijt. Ruim twee maanden verder kan ik zeggen dat een zoektocht naar dulce de leche hier een piece-of-cake is. Letterlijk en figuurlijk. Ontwijken lijkt moeilijker dan er naar te reiken. Zo gek kun je het niet bedenken of de dulce de leche is er onderdeel van; taarten, ijs, koffie, koekjes, ontbijt. Dus op het moment dat ik zo mijn backpack ga klaarmaken voor mijn vlucht weet ik zeker dat er één souvenier niet moet ontbreken; een vertrouwd potje dulce de leche...!
Un beso grande y nos vemos en Holanda!
Na twee weken Chili was het weer tijd om mijn reisbijbel van Argentinië onder uit mijn backpack te pakken, voor mijn laatste weekje Argentinië. De meeste markeringen waren inmiddels allemaal voorzien van mijn bezoek, op uitzondering van Valle de la Luna en La Difunta Correa. Gezien het feit dat beide bezienswaardigheden San Juan als uitvalbasis hadden en het ook nog eens op de route naar Salta lag was mijn conclusie snel getrokken; hier moest en zou ik een korte stop maken. Dus zo gezegd, zo gedaan; maandagavond kwam ik in San Juan aan.
Gedurende mijn eerste maand van mijn reis was mij al meerdere malen opgevallen dat enkele volle flessen de berm vulden. De eerste keer dacht ik dat het zwervend afval was, de tweede keer begon ik te twijfelen en bij de derde en vierde keer kwamen er vraagtekens opspelen en dus probeerde ik deze te beantwoorden. Het onderzoek richte zich tot één van mijn tourguides. Enigzins verbaasd dat Elise en ik hier nog niet eerder van gehoord hadden begon hij te vertellen: 'In de tijd van de burgeroorlog in Argentinië vonden grote veldslagen plaats, waarbij de overwinners op een wrede manier wraak namen op de burgerbevolking. Ook het dorp van Deolinda werd ingenomen door vijandige troepen, voorraden werden ingenomen en Baudillo Bustos (de echtgenote van Deolinda) werd ingelijfd. Deolinda's vooruitzicht dat ze vroeg of laat de verplichte concubine zou zijn van de commandant van de troepen stond haar tegen en deed haar besluiten te vluchten. Het risico om met haar kind door de woestijn te trekken nam ze voor lief. Alles liever dan haar man ontrouw te zijn. Zo starte de vlucht in de woestijn, enkel met één fles water. In de bergen dwaalden ze af en al snel bleek één fles water veel te weinig te zijn. En water was schaars, zeker in de woestijn. De zoektocht eindigde voor Deolinda in ´Vallecito´ waar ze uitgeput op de grond viel en haar kind aan haar borst drukte om het te voeden. De achterhoede van het leger vond haar met het kind levend, drinkend aan de borst. Vanaf dat moment heeft Deolinda geschiedenis geschreven voor haar volk, dubbel bewijs voor de liefde. Ondanks de kerk sceptisch tegenover het verhaal staat en Deolinda nooit als heilige is aangemerkt leeft dit verhaal van innige liefde en trouw hier in Argentinië meer dan je je ooit zou kunnen voorstellen. Dit Argentijnse bedevaartsoord is wonderbaarlijk. Honderden, duizenden of misschien zelfs miljoenen automobilisten, reizigers, motorrijders of andere geïnteresseerden bezoeken jaarlijks dit oord om te smeken voor mirakels of om haar te bedanken voor het verwezenlijken van de gevraagde mirakels. Haar huidige graf is tegenwoordig dan ook omgeven door talloze huisjes, vlaggen, waterflessen, auto-onderdelen, nummerborden, rijbewijzen en beeldjes. Allemaal met dezelfde boodschap; 'Gracias Difunta Correa'.
Na deze adembenemende stop vervolgt de route naar Valle de la Luna. Na San Augustin Valle Fértil te passeren volgt er een achtbaantochtje (lees: hobbelende wegen inclusief kriebels in de buik) die leidt naar Parque Natural de Inchigualasto. In de volksmond beter bekend als Valle de la Luna of simpelweg maanvallei op z'n Nederlands. Op het moment dat ik het park binnen kwam wist ik al meteen dat het de maan-look-a-like (lees: Valle de la Luna) uit San Pedro ging overtreffen. Een gigantische oppervlakte aan rauwe en pure natuur(verschijnselen). Nog eens te bedenken dat ruim 236 miljoen jaar geleden hier, op de plek waar ik nu sta, dinosauriërs hebben rondgelopen. Geen wonder dat dit immense park onderdeel is van de UNESCO-lijst. In ruim drie uur zijn we het park doorgereden en heeft de gids ons voorzien van informatie. Informatie in het Spaans die nogal technisch van aard was, dus helaas ben ik jullie ook deze achtergrond schuldig...Na mijn reis op de 'maan' vertrok die avond mijn bus alweer, richting Salta la Linde. Ondanks ik dit stadje al aardig op mijn duimpje kende probeerde ik het toch voor mezelf uitdagend te houden door ditmaal een ander hostel te boeken. Ditmaal omgeven door Argentijnen en uitgaanskroegjes. Meteen de eerste avond heb ik van de live-music om de hoek gebruik gemaakt en ben ik met Nico Balcarce ingegaan. Een avond met een overvloed aan Argentijnse toontjes.
Vrijdag was het zover, zoutvlaktedag. De route naar het zout was vertrouwd; de pass naar San Pedro heeft mij namelijk al een tipje van de sluier gegeven. In tegenstelling tot de andere busrit kregen we ditmaal een uitgebreide voorlichting over 'hoe-voorbereid-de-hoogte-in', inclusief een promotiepraatje over kauwgom, water en cocabladeren. Volgens mij had dit eerder met de verslaving van de gids te maken dan met pure noodzaak. Om toch de spirit van deze gids mee te krijgen stopte ik de eerste cocabladeren in mijn mond. Het was mij wel duidelijk, over smaak valt te twisten. Tien minuten hield ik het vol; ik geef de voorkeur aan de kauwgom en het water! In mijn inbeelding had ik deze vlakte al enkele malen voor me gezien, maar nu was het moment het toch echt daar dat ik mijn ogen kon openen zonder teleurstelling. Het blijft bijzonder om je eerste stap op de zoutvlakte te zetten. Oké, in vergelijking met Uyuni is dit slechts een voorproefje...maar dat mocht mijn pret op dit moment niet drukken. Na ruim een half uur met de bijl, het zout en de camera gespeeld te hebben wuifde de gids alweer dat het 'speeluurtje' er op zat. Op naar het tochtje door de zeven-kleuren-berg.Het plan om zaterdag of zondag weer richting Buenos Aires te vertrekken moest ik opgeven toen mijn (amandel)ontsteking toch iets erger bleek te zijn dan gedacht. Google vertelde mij dat de ontstekingen meestal vanzelf overgaan binnen enkele dagen, zonder enige medicatie. Dus wachte ik af. Maar toen mijn oor dicht bleef na de hoogte in te zijn geweest, spreken moeilijk werd en de pijn toenam werd ik door het hostel toch overgehaald het ziekenhuis te bezoeken. Met in het achterhoofd dat ik binnen vijf dagen ook mijn vlucht had, was dat inderdaad misschien niet zo gek gedacht. Om de taalbarriére geen rol te laten spelen ging Nicolas (uit het hostel) gelukkig mee, bepakt met zijn Engels-Spaans woordenbook. De diagnose was snel gesteld en binnen no-time stond ik met een injectie en enkele (medicijn)voorschriften weer buiten. Maar mijn vertrek uit Salta zou uitgesteld moeten worden, aangezien de specialist maandag zou moeten besluiten of ik donderdag zou mogen vliegen... Een dagje meer, een dagje meer in Salta. Opnieuw. Maar een dagje meer in Salta voor mij was alles behalve een straf!
Mijn laatste dag in Buenos Aires. Even heb ik tijdens het ontbijt een flash-back naar mijn eerste ochtend in Buenos Aires. Nog vers staat in mijn oren dat Elise vertelde: "O, ik hoop dat ze die soort pasta hebben bij het ontbijt. Echt zo lekker!". Haar woorden spraken over dulce de leche. De zoetige verslaving van elke Argentijn. Hoe moet ik het omschrijven? Als chocoladepasta met caramel of heeft het meer iets weg van Speculoos. In ieder geval een ingrediënt wat niet mag ontbreken bij het Argentijnse ontbijt. Ruim twee maanden verder kan ik zeggen dat een zoektocht naar dulce de leche hier een piece-of-cake is. Letterlijk en figuurlijk. Ontwijken lijkt moeilijker dan er naar te reiken. Zo gek kun je het niet bedenken of de dulce de leche is er onderdeel van; taarten, ijs, koffie, koekjes, ontbijt. Dus op het moment dat ik zo mijn backpack ga klaarmaken voor mijn vlucht weet ik zeker dat er één souvenier niet moet ontbreken; een vertrouwd potje dulce de leche...!
Un beso grande y nos vemos en Holanda!
Friday, July 16, 2010
Chillend in Chili
Van Argentinië naar Chili. Mijn nieuwe bestemming voor de komende twee weken. Een misschien nog wat onderondekt land als het over Zuid-Amerika gaat en veel toeristen skippen Chili of bezoeken alleen San Pedro of Santiago in een vogelvlucht. Vogelvlucht? Misschien wel leuk om iets over de Condor te vertellen. Voor de duidelijkheid, de Condor is een vogel (jaja) en dit vliegend dier bevindt zich tevens op de vlag van Chili. Loyaliteit, dat is de boodschap die deze vogel brengt. Omdat hij zijn kinderen te eten geeft of omdat hij in gezellige groepen leeft? Het gaat nog veel verder. Zo ver, dat de Condor vraagtekens zet bij Darwins ´the-survival-of-the-fittest´ bevindingen. Hoe? Heel simpel. Op het moment dat of het vrouwtje of het mannetje dood gaat, de andere zelfmoord pleegt. Hoog de lucht in vliegen en de vleugels intrekken richting de rots. Bijzonder, bizar en zeker loyaal.
De grens over in het noorden. Een kruising waar je U tegen zegt. Om die reden moest ik mezelf beloven om wakker te blijven, ondanks ik maar drie uur de nacht ervoor geslapen had. Bij bus van Salta (Argentinië) naar San Pedro (Chili) steek je namelijk de Andes (letterlijk) over en kun je je uren vermaken door uit het raam te kijken en enkel de Altiplano te bewonderen. De klim ging, na het opnieuw bezichtigen van de zeven kleuren berg, vrij snel naar 4000 meter en vanaf daar vervolgde de ´ik-bevind-me-op-mars´ reis.
Die tocht begon de hoofdpijn langzaam op te spelen en werd ik geconfronteerd met hoogteziekte. Na de Argentijnse grens (werkelijk in de middle-of-nowhere)gepasseerd te hebben vervolgde de reis nog ruim 2 a 3 uur in niemandsland. De stempel van Chili kreeg ik namelijk pas bij aankomst in San Pedro. Eenmaal aangekomen in San Pedro was ik blij dat Quinten (Nederlands) al een hostel via een vriend gereserveerd had, want hoogseizoen was nu ook hier aangebroken.
San Pedro is zo´n beetje precies wat ik me ervan voorgesteld had; zand, kleine schattige ´klei-huisjes´ uit het jaar 0, zand, kou en nog meer zand. Vanaf moment één mocht ik dit dorpje al (hoewel minder toerisme zeker niet verkeerd zou zijn). Geen taxi´s, geen geasfalteerde straten, lekker back to basic. Precies, heerlijk door het zandduinen struinen in San Pedro. Aangekomen in dit dropje in de droogste woestijn ter wereld, een bijzonder gevoel. Om mijn slaap in te halen en mijn gevecht tegen de kou te winnen ben ik de eerste nacht bijzonder vroeg onder mijn vier of vijf(!) dekens gekropen. Het was ´s nachts duidelijk dat ik me in de woestijn bevond want de sterren straalde overal ontzettend helder om me heen en mijn raam liet geen straaltje licht meer binnen.
De volgende dag moest ik iets met het overvloed aan zand doen, het was er immers niet voor niets. Dus besloten Quinten en ik te gaan sandboarden. Gelukkig kon ik mijn snowboardskills hier enigzins inzetten om te voorkomen dat ik van de berg af rolde. Na ruim twee uur alle energie in het opklauteren van de zandberg te hebben gestopt vertrokken we naar Valle de la Luna (Maanvallei) om het ruwe rotslandschap bij zonsondergang te aanschouwen. Een ware associatie met de maan, nietwaar? Ik kan het je niet vertellen, aangezien ik de maan op dit moment nog niet bezocht heb, maar de bedenker van de naam moet hier toch duidelijk een associatie gezien hebben... Overigens, misschien moet ik de naam wel met een korreltje zout nemen, aangezien ook Argentinië en Bolivia voor sommige valleien dezelfde namen erkennen.
Op woensdag zou ik misschien vertrekken naar Salar (zoutvlaktes) de Uyuni maar na lang wikken en wegen heb ik toch besloten deze tocht (in deze reis) over te slaan. Tijdens mijn reis naar en in San Pedro werd ik namelijk al geconfronteerd met de hoogte, droge lucht en verkoudheid; enigzins een aanslag op mijn ademhaling. Om meteen voor vier dagen te stijgen naar 3500-4500 meter leek me niet de verstandigste optie, zeker gezien het feit dat ik veel spots van de tour al gezien had of nog ging zien...
Dus in plaats van Uyuni vertrok ik de volgende dag richting Salar de Atacama. Een korte rit bracht mij -en de andere Chileense toeristen- bij de grootste zoutvlaktes van Chili, welke ruim 100-150 jaar geleden zijn ontstaan toen zoute grond uit vulkanen in de Andes werd gespuwd en door regen naar beneden werd gespoeld. Vanuit mijn uitzicht over de zoutvlaktes hoef ik me enkel om te draaien om oog in oog te staan met de flamingo´s die in het tegenoverliggende meer, Laguna Chaxa, aan het badderen waren.
Op weg naar de volgende twee lagunas maken we een korte stop in Solcaire om de kerk te bewonderen. In Zuid-Amerika heb ik de meerdere kerkjes al mogen bezichtigen en de diversiteit is duidelijk aanwezig. Kerkjes van hout of steen, en kleuren variëren van rood tot grijs. Er is geen standaard meer. Om naar de lagunas Miñiques y Miscanti te komen maakt de buschaffeur een klim zigzaggend door de Altiplano. Landschappen van woestijnuiterlijk met gele grashalmen tot groene bergbekleding wisselen elkaar af tot we de Laguna Miscanti naderen. Een helder blauw meer met fantastische bergen worden aan het beeld toegevoegd. Vanuit mijn standpunt kan ik in de verte ook al het andere meer zien liggen. De twee laguna's waren lang geleden één meer, maar door lava van een uitbarsting van de Miñiques vulkaan zijn ze gescheiden. Het beeld is helemaal compleet als de vicuñas -familie van de kamelen- om de hoek komen. Ik bevind me duidelijk niet in Nederland of ergens dichtbij. Na de lunch in Solcaire bezocht ik nog even de ´grote´ attractie van het “pitoresk” dorpje Toconao, de kerktoren.
Aan de natuurwonders die ik in deze reis als gezien had -watervallen, gletsjes en zoutvlaktes- was er nog zeker één die ik wilde toevoegen; geisers. Als ik dan toch in San Pedro was, waarom dan niet de hoogste geisers ter wereld bezoeken? De tatio geisers bevinden zich namelijk op 4200 meter hoogte.
Een random donderdagochtend (of zal ik nacht zeggen) om half vier. Mijn telefoon wekt mij om op te staan voor de tatio geiser. Ter toevoeging, het is donker en koud. Maar de sterren stralen. De twee uur in de bus heb ik voornamelijk om me heen gekeken en afgevraagd hoe de omgeving er uit zou zien gedurende de dag. Het antwoord hierop zou de terugreis me vertellen.
De Tatio geisers liggen verspreid over een oppervlake van zo´n 10 km en zijn er werkelijk in alle soorten en maten. Bij aankomst was de stoommachine al op gang, terwijl de zon nog ergens ver weg was en het kwik niet boven min dertien graden uit kwam. Conclusie, nog steeds koud. Waarom zo vroeg in de kou? Dat had ik te danken aan de zonsopgang. De warmte- wisseling door de opkomst van de zon zorgt er namelijk voor dat de geisers wakker geschut worden. De activiteit vind dus enkel plaats bij zonsopgang. Zo´n uur heb ik over het geiserveld rondgelopen met Frans gezelschap om het gepruttel en gespuw van de geisers te aanschouwen. O, pas op; achter je begint een andere. Je zou maar jezelf verbranden, ik zou dan niet de eerste zijn... Fantastisch! Langzaamaan kwam ook de zon een kijkje nemen en tegen de tijd dat het warmer werd stond het ontbijt voor ons klaar. Wat had ik graag een eitje willen bakken in de geisers, maar helaas ontbraken die bij ons ontbijt. Om echt op te warmen heb ik een voetbadje genomen in ´het zwembad´ iets verderop, gevuld met water uit de geisers. Ook de zon draagde inmiddels een steentje bij. 
Op de terugweg werd ik verbaasd door het landschap. Groen en puur, inclusief dierlijk schoon. Op deze route was een groot deel van het repetoire aan dieren te zien welke Chili zo ongeveer allemaal telt; vicuñas, vossen, lama´s, ezels en verschillende vogels. Alvorens in San Pedro te arriveren was een korte pauze gereserveerd voor Machaca, een klein dorpje met enkel vijf inwoners.
Inmiddels bevond ik me al drie dagen in San Pedro en kende ik het dropje meer dan op mijn duimpje. Dus tijd om naar de volgende bestemming te verhuizen. Maar, niet voordat ik nog een rondje door de woestijn gemaakt had. Dit keer een keer niet met de auto, maar als ruiter. Uiteraard op een paard. Donderdag vertrokken Dorothy (Duitsland), Stacey (Engeland), Lora (Duitsland) en ik samen met een ervaren ruiter de woestijn in. Of beter gezegd, we werden de woestijn in gezogen. De wind was nogal heftig en de paarden reageerden daar nogal fel op. Met teugels en commando´s probeerden we de paarden enigzins in bedwang te houden toen de wind zo hard ging blazen dat het een ware zandstorm leek. Een mooi woestijnavontuur, waar drie uur later vier zandvrouwtjes terug arriveerden in San Pedro. Een mooie tijd om te vertrekken uit het zanderige San Pedro.
La Serena was de volgende bestemming op mijn route. In tegenstelling tot veel andere plekken die ik had aangedaan is deze vrij ´geheim´ bij Europese toeristen. Nu moet ik ook toegeven dat in vergelijking met andere plekken in La Serena voornamelijk het strand de trekpleister is. Zo ook voor mij. Na zand zonder water tijd voor het strand om te surfen. De eerste dag in La Serena heb ik samen met Dorothy -die ongeveer dezelfde tijd in Santiago moet zijn- voornamelijk een beetje in de stad rondgehangen. De tweede dag was het tijd voor de kennismaking met de lokale cocktaildrank, Pisco. Daarvoor reisden we af naar de Equi Valley. Onderweg duiken billboards op in de bergen met de beste en nieuwste pisco-merken. Duidelijk, we zitten in de juiste regio.
Tijdens onze tocht naar de pisco werden Doro en ik meteen ook geinformeerd over een ander natuurverschijnsel in Chili; aardbevingen. Regelmatig vinden er in Chili kleine aardschokken plaats en bevingen onder de zes op de schaal van Richter worden in de Chileense volksmond zelfs niet eens aardbevingen genoemd, maar gaan door voor ´tremors´. Zodra een stad langs de kust ligt is het gevaar zelfs groter omdat de aardbeving samen kan gaan met een tsunami. Om die reden heeft elke inwoner (geloof het of niet) altijd een tas klaar staan voor het geval dat... Tenminste dat werd ons verteld. Maar wat is ´dat geval´; op welk moment is het tijd om te vluchten? Dat moment breekt aan wanneer je niet meer op eigen benen kunt staan. Letterlijk uiteraard. Claro, mijn kennis over vluchtplannen tijdens aardbevingen is uitgebreid. Eigenlijk zelfs één dag te laat, aangezien La Serena (en dus ik) die avond ervoor een kleine confrontatie kreeg met een ´tremor´. En laat het nu net zijn dat ik als een blok lag te slapen tijdens deze kleine beving...
Na de kennismaking met de Pisco en de aardbeving was het afgelopen maandag surfing-time. Niet voor niets had ik gemarkeerd in mijn reisbijbel (lees: Lonely Planet) dat La Serena een mooie uitvalbasis was voor surfers en windsurfers. Een mooie plaats om mijn surfgeschiedenis (van slechts twee uur in Holanda) hier uit te breidden. Met een watertemperatuur van ongeveer 15 graden en sterkere golven overtreft La Serena de Nederlandse kust... Ik vermaak me wel!
Op mijn route naar Santiago was er nog één ander stadje stopwaardig. Een stadje waar je ondanks de beperkte bezienswaardigheden je ogen uitkijkt. Alsof ik me spontaan artistiek voel door enkel rond te lopen. Aan kleuren ontbreekt het niet en op sommige momenten heb ik zelfs het gevoel dat ik onderdeel uitmaak van de graffitikunst. Ieder die Chili heeft aangedaan zou deze omschrijving direct kunnen plaatsen en invulling kunnen geven aan het ..........letterige woord; Valparaiso. Twee dagen heb ik rondgedrendeld door dit stadje met Doro, Kimm (Nederlands) en Ivo (Duitsland). Valparaiso is fantastisch mooi maar ook ontzettend arm en straatcriminaliteit is een bekend probleem. Maar dankzij onze persoonlijke begeleiding, een attente en vriendelijke hond die ons vanaf het hostel mee volgde, hebben wij alle culturele uithoekjes veilig aan kunnen doen.
Op het moment dat ik Santiago binnenkom besefte ik me dat elke volgende bestemming voor mij een overtreffende trap was. Huh, overtreffende trap? Oke. Om iets duidelijker te zijn; ik begon in het kleine ´middeleeuwse dorpje` San Pedro, vervolgde naar het kleine kuststadje La Serena, liet Valparaiso het vorig plaatsje overtreffen en vluchtte door naar metropool Santiago. Bij aankomst in deze meteropool werd ik verwelkomd door Jasmijn. Na mijn bepakking in de hostel achter te laten zijn Jasmijn en ik de stad in gedoken, waar verschillende spots elkaar afwisselde; van de heuvel Santa Lucia naar het hart van de stad -Plaza del Armas-, om vervolgens de vislucht op te snuiven op Mercado Central voordat we de kleurrijke uitgaanswijk Bella Vista aandeden. In de avonduren sloot Milenko (vriend Jasmijn) aan met vrienden en kon ik na het Chileense avondmaal het uitgaansleven in Chili proeven. Een overvloed aan Santiago-indrukken op doen in één dag, er is me bewezen dat het mogelijk is!
De volgende dag breidde ik mijn indrukken uit door een bezoek te brengen aan San Cristobal. Na ruim anderhalf uur rondom de berg gecirkeld te hebben -en gepasseerd te worden door wielrenners en gevolgd door honden (Jo, als je lieve straathondjes wil zien dan kan ik je overhalen Zuid-Amerika te bezoeken!)- kwam ik aan bij de Maagd van de Onbevlekte Ontvangenis (Virgen de la Inmaculada Concepción), die vanuit vele delen van de stad kan worden gezien. Vervolgens heb ik nog een zelfverzonnen (zeer creatief) citytour gelopen om het gouvernementspaleis op Palacio de la Moneda aan te doen. Om de creativiteit in Santiago terug te vinden had ik in mijn tour ook enkele musea verstopt, maar helaas moest ik deze schrappen. De aardbeving van afgelopen februari bleek namelijk zelfs in Santiago een flinke aanslag te hebben gepleegd.
Vanuit Santiago lijkt zo ongeveer alles mogelijk te zijn. Wil je hiken in de bergen, dat kan. Of skiën in de sneeuw, geen enkel probleem. Toch voor surfen op het strand, ook dat kan waargemaakt worden. Bijzonder, hoe een stad en zijn omgeving in de winter zoveel te bieden heeft. De stad met de andes als achtergrond. Santiago. De uitnodiging van Jasmijn om met Milenko en zijn broertje mee te gaan surfen in het ware surfersparadijs van Chili kon ik natuurlijk niet afslaan. Dus vertrokken we zondagvroeg richting Pichilemu, de locatie waar de landelijke surfcontests gehouden word. Op het moment dat we bij de cliff aankwamen was het mij overduidelijk dat ervaren surfers hier hun hart op konden halen als het gaat om de surfsport. Enkele gaven dan ook het voorbeeld. Overigens niet voor mij, want mijn surfkwaliteiten waren verre van het niveau om me te wagen aan die extreme golven. Dus zochten wij de rustigere golven op. Helaas, stelde die ´golven´ ons enigzins teleur voor een surfmekka. Na ruim een uur voornamelijk gepeddeld te hebben zijn we maar opzoek gegaan naar de beste empanadas in town. Geen verkeerde beslissing! Bij terugkomst in Santiago stond de tafel bij de ouders van Milenko gedekt en zijn wij aangeschoven. Echt bijzonder om een kort stapje in het gezinsleven te zetten en op deze manier de cultuur mee te krijgen.
Open, dicht, dicht, dicht, open... Waar heb je het over? Over de grens, de grens opnieuw over de Andes. Dit keer alleen van Santiago naar Mendoza. De afgelopen dagen hadden de sneeuwvlokken zich aardig laten zien en was de grens regelmatig gesloten. De extreemste Zuid-Amerikaanse winter (bron: Esmeralda ;) in 10 jaar. Extreem, extreem; voor mij voelde het nog niet zo, omdat ik nog in zonneschijn en tien graden zat. Maar goed, ik moest ook niet vergeten dat onder mij zich nog een heel stuk Chileens en Argentijns land bevond. Die grens. Het was dus maar de vraag of je die dag de Andes kon doorkruisen of in een militaire kampje moest slapen. Overigens ook een ervaring. De zonnestralen van de zondag en maandag hebben me geholpen en ik was in staat Argentinië te bereiken. Vrachtwagens, vrachtwagens, trucks (voor de verandering) en nog meer vrachtwagens stonden in een rij van curve 1 tot en met curve 30 achter elkaar, als een dominospel. Overduidelijk dat de grens de afgelopen week lang gesloten was en alle chauffeurs de hoop op maandag hadden.
Et voila; Bienvenidos a Argentina!
De grens over in het noorden. Een kruising waar je U tegen zegt. Om die reden moest ik mezelf beloven om wakker te blijven, ondanks ik maar drie uur de nacht ervoor geslapen had. Bij bus van Salta (Argentinië) naar San Pedro (Chili) steek je namelijk de Andes (letterlijk) over en kun je je uren vermaken door uit het raam te kijken en enkel de Altiplano te bewonderen. De klim ging, na het opnieuw bezichtigen van de zeven kleuren berg, vrij snel naar 4000 meter en vanaf daar vervolgde de ´ik-bevind-me-op-mars´ reis. Die tocht begon de hoofdpijn langzaam op te spelen en werd ik geconfronteerd met hoogteziekte. Na de Argentijnse grens (werkelijk in de middle-of-nowhere)gepasseerd te hebben vervolgde de reis nog ruim 2 a 3 uur in niemandsland. De stempel van Chili kreeg ik namelijk pas bij aankomst in San Pedro. Eenmaal aangekomen in San Pedro was ik blij dat Quinten (Nederlands) al een hostel via een vriend gereserveerd had, want hoogseizoen was nu ook hier aangebroken.
San Pedro is zo´n beetje precies wat ik me ervan voorgesteld had; zand, kleine schattige ´klei-huisjes´ uit het jaar 0, zand, kou en nog meer zand. Vanaf moment één mocht ik dit dorpje al (hoewel minder toerisme zeker niet verkeerd zou zijn). Geen taxi´s, geen geasfalteerde straten, lekker back to basic. Precies, heerlijk door het zandduinen struinen in San Pedro. Aangekomen in dit dropje in de droogste woestijn ter wereld, een bijzonder gevoel. Om mijn slaap in te halen en mijn gevecht tegen de kou te winnen ben ik de eerste nacht bijzonder vroeg onder mijn vier of vijf(!) dekens gekropen. Het was ´s nachts duidelijk dat ik me in de woestijn bevond want de sterren straalde overal ontzettend helder om me heen en mijn raam liet geen straaltje licht meer binnen.
De volgende dag moest ik iets met het overvloed aan zand doen, het was er immers niet voor niets. Dus besloten Quinten en ik te gaan sandboarden. Gelukkig kon ik mijn snowboardskills hier enigzins inzetten om te voorkomen dat ik van de berg af rolde. Na ruim twee uur alle energie in het opklauteren van de zandberg te hebben gestopt vertrokken we naar Valle de la Luna (Maanvallei) om het ruwe rotslandschap bij zonsondergang te aanschouwen. Een ware associatie met de maan, nietwaar? Ik kan het je niet vertellen, aangezien ik de maan op dit moment nog niet bezocht heb, maar de bedenker van de naam moet hier toch duidelijk een associatie gezien hebben... Overigens, misschien moet ik de naam wel met een korreltje zout nemen, aangezien ook Argentinië en Bolivia voor sommige valleien dezelfde namen erkennen.Op woensdag zou ik misschien vertrekken naar Salar (zoutvlaktes) de Uyuni maar na lang wikken en wegen heb ik toch besloten deze tocht (in deze reis) over te slaan. Tijdens mijn reis naar en in San Pedro werd ik namelijk al geconfronteerd met de hoogte, droge lucht en verkoudheid; enigzins een aanslag op mijn ademhaling. Om meteen voor vier dagen te stijgen naar 3500-4500 meter leek me niet de verstandigste optie, zeker gezien het feit dat ik veel spots van de tour al gezien had of nog ging zien...
Dus in plaats van Uyuni vertrok ik de volgende dag richting Salar de Atacama. Een korte rit bracht mij -en de andere Chileense toeristen- bij de grootste zoutvlaktes van Chili, welke ruim 100-150 jaar geleden zijn ontstaan toen zoute grond uit vulkanen in de Andes werd gespuwd en door regen naar beneden werd gespoeld. Vanuit mijn uitzicht over de zoutvlaktes hoef ik me enkel om te draaien om oog in oog te staan met de flamingo´s die in het tegenoverliggende meer, Laguna Chaxa, aan het badderen waren. Op weg naar de volgende twee lagunas maken we een korte stop in Solcaire om de kerk te bewonderen. In Zuid-Amerika heb ik de meerdere kerkjes al mogen bezichtigen en de diversiteit is duidelijk aanwezig. Kerkjes van hout of steen, en kleuren variëren van rood tot grijs. Er is geen standaard meer. Om naar de lagunas Miñiques y Miscanti te komen maakt de buschaffeur een klim zigzaggend door de Altiplano. Landschappen van woestijnuiterlijk met gele grashalmen tot groene bergbekleding wisselen elkaar af tot we de Laguna Miscanti naderen. Een helder blauw meer met fantastische bergen worden aan het beeld toegevoegd. Vanuit mijn standpunt kan ik in de verte ook al het andere meer zien liggen. De twee laguna's waren lang geleden één meer, maar door lava van een uitbarsting van de Miñiques vulkaan zijn ze gescheiden. Het beeld is helemaal compleet als de vicuñas -familie van de kamelen- om de hoek komen. Ik bevind me duidelijk niet in Nederland of ergens dichtbij. Na de lunch in Solcaire bezocht ik nog even de ´grote´ attractie van het “pitoresk” dorpje Toconao, de kerktoren.
Aan de natuurwonders die ik in deze reis als gezien had -watervallen, gletsjes en zoutvlaktes- was er nog zeker één die ik wilde toevoegen; geisers. Als ik dan toch in San Pedro was, waarom dan niet de hoogste geisers ter wereld bezoeken? De tatio geisers bevinden zich namelijk op 4200 meter hoogte. Een random donderdagochtend (of zal ik nacht zeggen) om half vier. Mijn telefoon wekt mij om op te staan voor de tatio geiser. Ter toevoeging, het is donker en koud. Maar de sterren stralen. De twee uur in de bus heb ik voornamelijk om me heen gekeken en afgevraagd hoe de omgeving er uit zou zien gedurende de dag. Het antwoord hierop zou de terugreis me vertellen.
De Tatio geisers liggen verspreid over een oppervlake van zo´n 10 km en zijn er werkelijk in alle soorten en maten. Bij aankomst was de stoommachine al op gang, terwijl de zon nog ergens ver weg was en het kwik niet boven min dertien graden uit kwam. Conclusie, nog steeds koud. Waarom zo vroeg in de kou? Dat had ik te danken aan de zonsopgang. De warmte- wisseling door de opkomst van de zon zorgt er namelijk voor dat de geisers wakker geschut worden. De activiteit vind dus enkel plaats bij zonsopgang. Zo´n uur heb ik over het geiserveld rondgelopen met Frans gezelschap om het gepruttel en gespuw van de geisers te aanschouwen. O, pas op; achter je begint een andere. Je zou maar jezelf verbranden, ik zou dan niet de eerste zijn... Fantastisch! Langzaamaan kwam ook de zon een kijkje nemen en tegen de tijd dat het warmer werd stond het ontbijt voor ons klaar. Wat had ik graag een eitje willen bakken in de geisers, maar helaas ontbraken die bij ons ontbijt. Om echt op te warmen heb ik een voetbadje genomen in ´het zwembad´ iets verderop, gevuld met water uit de geisers. Ook de zon draagde inmiddels een steentje bij. 
Op de terugweg werd ik verbaasd door het landschap. Groen en puur, inclusief dierlijk schoon. Op deze route was een groot deel van het repetoire aan dieren te zien welke Chili zo ongeveer allemaal telt; vicuñas, vossen, lama´s, ezels en verschillende vogels. Alvorens in San Pedro te arriveren was een korte pauze gereserveerd voor Machaca, een klein dorpje met enkel vijf inwoners. 
Inmiddels bevond ik me al drie dagen in San Pedro en kende ik het dropje meer dan op mijn duimpje. Dus tijd om naar de volgende bestemming te verhuizen. Maar, niet voordat ik nog een rondje door de woestijn gemaakt had. Dit keer een keer niet met de auto, maar als ruiter. Uiteraard op een paard. Donderdag vertrokken Dorothy (Duitsland), Stacey (Engeland), Lora (Duitsland) en ik samen met een ervaren ruiter de woestijn in. Of beter gezegd, we werden de woestijn in gezogen. De wind was nogal heftig en de paarden reageerden daar nogal fel op. Met teugels en commando´s probeerden we de paarden enigzins in bedwang te houden toen de wind zo hard ging blazen dat het een ware zandstorm leek. Een mooi woestijnavontuur, waar drie uur later vier zandvrouwtjes terug arriveerden in San Pedro. Een mooie tijd om te vertrekken uit het zanderige San Pedro. La Serena was de volgende bestemming op mijn route. In tegenstelling tot veel andere plekken die ik had aangedaan is deze vrij ´geheim´ bij Europese toeristen. Nu moet ik ook toegeven dat in vergelijking met andere plekken in La Serena voornamelijk het strand de trekpleister is. Zo ook voor mij. Na zand zonder water tijd voor het strand om te surfen. De eerste dag in La Serena heb ik samen met Dorothy -die ongeveer dezelfde tijd in Santiago moet zijn- voornamelijk een beetje in de stad rondgehangen. De tweede dag was het tijd voor de kennismaking met de lokale cocktaildrank, Pisco. Daarvoor reisden we af naar de Equi Valley. Onderweg duiken billboards op in de bergen met de beste en nieuwste pisco-merken. Duidelijk, we zitten in de juiste regio.
Tijdens onze tocht naar de pisco werden Doro en ik meteen ook geinformeerd over een ander natuurverschijnsel in Chili; aardbevingen. Regelmatig vinden er in Chili kleine aardschokken plaats en bevingen onder de zes op de schaal van Richter worden in de Chileense volksmond zelfs niet eens aardbevingen genoemd, maar gaan door voor ´tremors´. Zodra een stad langs de kust ligt is het gevaar zelfs groter omdat de aardbeving samen kan gaan met een tsunami. Om die reden heeft elke inwoner (geloof het of niet) altijd een tas klaar staan voor het geval dat... Tenminste dat werd ons verteld. Maar wat is ´dat geval´; op welk moment is het tijd om te vluchten? Dat moment breekt aan wanneer je niet meer op eigen benen kunt staan. Letterlijk uiteraard. Claro, mijn kennis over vluchtplannen tijdens aardbevingen is uitgebreid. Eigenlijk zelfs één dag te laat, aangezien La Serena (en dus ik) die avond ervoor een kleine confrontatie kreeg met een ´tremor´. En laat het nu net zijn dat ik als een blok lag te slapen tijdens deze kleine beving...
Na de kennismaking met de Pisco en de aardbeving was het afgelopen maandag surfing-time. Niet voor niets had ik gemarkeerd in mijn reisbijbel (lees: Lonely Planet) dat La Serena een mooie uitvalbasis was voor surfers en windsurfers. Een mooie plaats om mijn surfgeschiedenis (van slechts twee uur in Holanda) hier uit te breidden. Met een watertemperatuur van ongeveer 15 graden en sterkere golven overtreft La Serena de Nederlandse kust... Ik vermaak me wel!
Op mijn route naar Santiago was er nog één ander stadje stopwaardig. Een stadje waar je ondanks de beperkte bezienswaardigheden je ogen uitkijkt. Alsof ik me spontaan artistiek voel door enkel rond te lopen. Aan kleuren ontbreekt het niet en op sommige momenten heb ik zelfs het gevoel dat ik onderdeel uitmaak van de graffitikunst. Ieder die Chili heeft aangedaan zou deze omschrijving direct kunnen plaatsen en invulling kunnen geven aan het ..........letterige woord; Valparaiso. Twee dagen heb ik rondgedrendeld door dit stadje met Doro, Kimm (Nederlands) en Ivo (Duitsland). Valparaiso is fantastisch mooi maar ook ontzettend arm en straatcriminaliteit is een bekend probleem. Maar dankzij onze persoonlijke begeleiding, een attente en vriendelijke hond die ons vanaf het hostel mee volgde, hebben wij alle culturele uithoekjes veilig aan kunnen doen.Op het moment dat ik Santiago binnenkom besefte ik me dat elke volgende bestemming voor mij een overtreffende trap was. Huh, overtreffende trap? Oke. Om iets duidelijker te zijn; ik begon in het kleine ´middeleeuwse dorpje` San Pedro, vervolgde naar het kleine kuststadje La Serena, liet Valparaiso het vorig plaatsje overtreffen en vluchtte door naar metropool Santiago. Bij aankomst in deze meteropool werd ik verwelkomd door Jasmijn. Na mijn bepakking in de hostel achter te laten zijn Jasmijn en ik de stad in gedoken, waar verschillende spots elkaar afwisselde; van de heuvel Santa Lucia naar het hart van de stad -Plaza del Armas-, om vervolgens de vislucht op te snuiven op Mercado Central voordat we de kleurrijke uitgaanswijk Bella Vista aandeden. In de avonduren sloot Milenko (vriend Jasmijn) aan met vrienden en kon ik na het Chileense avondmaal het uitgaansleven in Chili proeven. Een overvloed aan Santiago-indrukken op doen in één dag, er is me bewezen dat het mogelijk is!
De volgende dag breidde ik mijn indrukken uit door een bezoek te brengen aan San Cristobal. Na ruim anderhalf uur rondom de berg gecirkeld te hebben -en gepasseerd te worden door wielrenners en gevolgd door honden (Jo, als je lieve straathondjes wil zien dan kan ik je overhalen Zuid-Amerika te bezoeken!)- kwam ik aan bij de Maagd van de Onbevlekte Ontvangenis (Virgen de la Inmaculada Concepción), die vanuit vele delen van de stad kan worden gezien. Vervolgens heb ik nog een zelfverzonnen (zeer creatief) citytour gelopen om het gouvernementspaleis op Palacio de la Moneda aan te doen. Om de creativiteit in Santiago terug te vinden had ik in mijn tour ook enkele musea verstopt, maar helaas moest ik deze schrappen. De aardbeving van afgelopen februari bleek namelijk zelfs in Santiago een flinke aanslag te hebben gepleegd.
Vanuit Santiago lijkt zo ongeveer alles mogelijk te zijn. Wil je hiken in de bergen, dat kan. Of skiën in de sneeuw, geen enkel probleem. Toch voor surfen op het strand, ook dat kan waargemaakt worden. Bijzonder, hoe een stad en zijn omgeving in de winter zoveel te bieden heeft. De stad met de andes als achtergrond. Santiago. De uitnodiging van Jasmijn om met Milenko en zijn broertje mee te gaan surfen in het ware surfersparadijs van Chili kon ik natuurlijk niet afslaan. Dus vertrokken we zondagvroeg richting Pichilemu, de locatie waar de landelijke surfcontests gehouden word. Op het moment dat we bij de cliff aankwamen was het mij overduidelijk dat ervaren surfers hier hun hart op konden halen als het gaat om de surfsport. Enkele gaven dan ook het voorbeeld. Overigens niet voor mij, want mijn surfkwaliteiten waren verre van het niveau om me te wagen aan die extreme golven. Dus zochten wij de rustigere golven op. Helaas, stelde die ´golven´ ons enigzins teleur voor een surfmekka. Na ruim een uur voornamelijk gepeddeld te hebben zijn we maar opzoek gegaan naar de beste empanadas in town. Geen verkeerde beslissing! Bij terugkomst in Santiago stond de tafel bij de ouders van Milenko gedekt en zijn wij aangeschoven. Echt bijzonder om een kort stapje in het gezinsleven te zetten en op deze manier de cultuur mee te krijgen. 
Open, dicht, dicht, dicht, open... Waar heb je het over? Over de grens, de grens opnieuw over de Andes. Dit keer alleen van Santiago naar Mendoza. De afgelopen dagen hadden de sneeuwvlokken zich aardig laten zien en was de grens regelmatig gesloten. De extreemste Zuid-Amerikaanse winter (bron: Esmeralda ;) in 10 jaar. Extreem, extreem; voor mij voelde het nog niet zo, omdat ik nog in zonneschijn en tien graden zat. Maar goed, ik moest ook niet vergeten dat onder mij zich nog een heel stuk Chileens en Argentijns land bevond. Die grens. Het was dus maar de vraag of je die dag de Andes kon doorkruisen of in een militaire kampje moest slapen. Overigens ook een ervaring. De zonnestralen van de zondag en maandag hebben me geholpen en ik was in staat Argentinië te bereiken. Vrachtwagens, vrachtwagens, trucks (voor de verandering) en nog meer vrachtwagens stonden in een rij van curve 1 tot en met curve 30 achter elkaar, als een dominospel. Overduidelijk dat de grens de afgelopen week lang gesloten was en alle chauffeurs de hoop op maandag hadden. Et voila; Bienvenidos a Argentina!
Wednesday, July 7, 2010
Salta; un dia mas, un dia mas, et cetera
Nu ik me ruim een maand op de Argentijnse aardbodem bevind beginnen de verschillen tussen verschillende plekken in Argentinië zichtbaar te worden. Reizend richting het noorden begint de mate langzaam uit het straatbeeld te verdwijnen. Op uitzondering van de toeristen-´verkooppunten´, waar de mates nog in overvloed te vinden zijn. Waarom is de mate hier niet zo populaire; zou het komen doordat het zonnetje hier hier beter zijn best doet, of is de mate juist verstoten door de cocabladeren? Het blijft me nog even een raadsel...
Mijn conclusie dat Argentinië ongelofelijk divers is had ik al eerder getrokken. Het ene moment sta je met je winteroutfit bij de gletsjer omgeven door enkele centimeters sneeuw, terwijl je daarvoor nog de regenboog bewonderde bij de subtropische watervallen en dan heb ik het nog niet eens over de mooie zonnige omgeving van de Andesgebergte rondom Salta; dit allemaal in (de winter van) Argentinië.
Elke stad heeft zijn eigen karakter en de Spaanse invloeden zijn in de ene stad duidelijker op te merken dan in de andere. De stad die na Mendoza op ons lijstje stond was Cordoba, een drukkere (studenten)stad waar kunst een belangrijke rol speelt. Na de afgelopen dagen aardig wat plattegronden bestudeerd te hebben was het dit keer een verademing dat Nico -heeft in Cordoba gestudeerd- ons de stad kon laten zien. Cordoba staat wereldwijd bekend om zijn galerijen en dus konden Elise en ik daar zeker niet aan ontsnappen. Om kunst en cultuur te gaan snuiven bezochten we onder andere de Museo Provincial de Bellas Artes Emilio Caraffa. Echt een aanrader; divers, indrukwekkend en speels.
Na twee dagen Cordoba vertrokken we weer verder noordwaarts, naar Salta. Het plan was vervolgens om enkele dagen in Salta te blijven en vanuit daar de zoutvlaktes van Uyuni (Bolivia) op te gaan. Tot Salta was de informatie schaars en tegenstrijdig als het ging om de route naar Uyuni. Verschillende opties kwamen beetje bij beetje binnen, de ene beter dan de andere. Uiteindelijk bleek het niet eenvoudig om samen de zoutvlaktes op te gaan wegens tijdsrestrictie en beperkte mogelijkheden om terug te keren naar Salta. Daarom was het plan opnieuw onderhevig aan een wijziging; mijn plan is nu om via Chili naar de zoutvlaktes te gaan. De tijd tikte door in Salta en voor we het wisten zaten we in deze stad al een kleine week. Maar nu moet ik ook wel zeggen, dat zowel de stad als de omgeving het meer dan waard is om iets meer tijd van onze reis te krijgen. Bovendien helpen de zonnestralen ook wel, om te beslissen hier enkele dagen langer te blijven.
De Spaanse invloeden zijn in deze stad duidelijker zichtbaar zijn, met name in de bouwstijl. Prachtige landschappen en knusse dorpjes omcirkelen Salta. De meest bijzondere berg in de omgeving ligt in Purmamarca; de berg met de zeven kleuren. Elke kleur staat voor een ecologische geschiedenis en in geen andere berg is de zoveel af te lezen. uno, dos, tres, cuatro, cinco, seis, siete, ocho, nueve...als ik mijn fantasie gebruik tel ik zelfs meer dan zeven kleuren want tinten lopen in elkaar over. De kleuren van de rotsen ontstaan door oxidatie van de verschillende mineralen in de bodem; mangaan geeft een paarse kleur, koper zorgt voor groen, klei is verantwoordelijk voor geel en afhankelijk van het ijzergehalte kleurt de rots in verschillende kleuren rood. Na het bezoekje aan de berg hebben we ook enkele kleine plaatsjes aangedaan; van Purmamarca tot Humuaca.
Na ruim zes dagen in en rondom Salta doorgebracht te hebben is Elise weer vertrokken richting Buenos Aires, waar haar vlucht ruim een week later weer richting Nederland gaat. De laatste avond samen in Salta hebben we op zijn Argentijns gevierd. Lokale muziek, een goede atmosfeer en een heerlijke steak waren de ingrediënten van La Casona del Molino!
De volgende dag besloot ik opnieuw iets van de omgeving van Salta te zien; de ander mooie route rondom Salta -die ik niet kon ontzien- was die richting Cachi. Zigzaggend de bergen door en wegdromen in een omgeving van cactusvelden en groene bergen. De cactussen in het Parque Nacional las Cordonas vertelde mij dat wij inmiddels een hoogte van 2000 tot 2500 meter bereikten. De reis vervolgde in de groene valley, waarna we ongeveer twee uur later aankwamen in Cachi. Een klein dorpje waar het zonnetje straalden. Vergeleken met Purmamarca of Humuaca had Cachi niet ontzettend veel te bieden. Alles draaide om de prachtige vallei die dag!
Opvallend is dat het noorden van dit zo diverse land begint beetje bij beetje meer overeenkomsten met Bolivia en Peru te krijgen. Niet geheel onlogisch, aangezien deze landen allemaal deel uitmaken van de andescultuur. Zelfs de Inca´s -die in Peru niet uit de geschiedenis weg te denken zijn- hebben ook in Argentinië een belangrijke rol gespeeld en hun sporen achter gelaten. Ook de kleurrijke dekens en kleding verschijnt hier in en rondom Salta en het weer begint om te slaan naar echte zomer. Oke, de hittegolf zoals in Nederland staat nog ver weg van de temperaturen hier.
Opmerkelijk is dat in welke stad in Argentinië je ook bent de naam van het centrale plein is met een grote kans te voorspellen. Zonder een blik op de plattegrond te werpen. Ofwel Plaza 9 of Julio, San Martin Plaza of Belgrano. Ook de creativiteit als het gaat om straatnamen is voor elke stad vrij beperkt. De verklaring ligt dicht bij de dag van vandaag; 9 juli. Tot 9 juli 1816 was Argentinië in handen van de Spanjaarden. Soldaat José de San Martin en Manuel Belgrano zijn de hoofdrolspelers als het gaat om de strijd tegen de Spaanse kolonisatie. De bevrijding van zowel Argentinië, Chili als Peru werd een feit door deze ´geschiedenisschrijvers´, met steun van de gauchos.
Wat betreft deze gebeurtenissen lijkt het alsof ik op de juiste tijd op de juiste plek ben. Allereerst vanwege de ´gaucho-optocht´. Aan het begin van ons verblijf in Salta (afgelopen zondag) waren Elise en ik namelijk aan het rondstruinen over een markt -het enige wat er zo ongeveer te doen was op die zondag- en op onze route terug werden we overdonderd door paarden, ruiters, en nog meer paarden. Gauchos zo bleek. Eens per jaar kwamen de gaucho-families die in en rondom Salta wonen gezamelijk naar Salta om daar zichzelf tentoon te stellen. Een andere grote happening verwachte ik op 9 juli, independence day. Om die reden besloot ik ook 9 juli nog in Argentinië te blijven en pas maandag richting Chili te vertrekken. Helaas, bleek de dag normaler dan verwacht. Het enige verschil met een gewone vrijdag was dat de uitgaansgelegenheid donderdagavond een stuk drukker was en dat de winkels vrijdag dicht waren. Oke, oke, hier en daar zag ik de oude klederdracht en er bleek heel vroeg die ochtend iets plaats te hebben gevonden...
Uiteraard is aankomende zondag gereserveerd om support te geven aan het Nederlandse team en hopelijk vind ik nog even tijd om een museum in te duiken, voordat ik maandag vertrek richting San Pedro de Atacama (Chili).
Besos!
Mijn conclusie dat Argentinië ongelofelijk divers is had ik al eerder getrokken. Het ene moment sta je met je winteroutfit bij de gletsjer omgeven door enkele centimeters sneeuw, terwijl je daarvoor nog de regenboog bewonderde bij de subtropische watervallen en dan heb ik het nog niet eens over de mooie zonnige omgeving van de Andesgebergte rondom Salta; dit allemaal in (de winter van) Argentinië.
Elke stad heeft zijn eigen karakter en de Spaanse invloeden zijn in de ene stad duidelijker op te merken dan in de andere. De stad die na Mendoza op ons lijstje stond was Cordoba, een drukkere (studenten)stad waar kunst een belangrijke rol speelt. Na de afgelopen dagen aardig wat plattegronden bestudeerd te hebben was het dit keer een verademing dat Nico -heeft in Cordoba gestudeerd- ons de stad kon laten zien. Cordoba staat wereldwijd bekend om zijn galerijen en dus konden Elise en ik daar zeker niet aan ontsnappen. Om kunst en cultuur te gaan snuiven bezochten we onder andere de Museo Provincial de Bellas Artes Emilio Caraffa. Echt een aanrader; divers, indrukwekkend en speels. Na twee dagen Cordoba vertrokken we weer verder noordwaarts, naar Salta. Het plan was vervolgens om enkele dagen in Salta te blijven en vanuit daar de zoutvlaktes van Uyuni (Bolivia) op te gaan. Tot Salta was de informatie schaars en tegenstrijdig als het ging om de route naar Uyuni. Verschillende opties kwamen beetje bij beetje binnen, de ene beter dan de andere. Uiteindelijk bleek het niet eenvoudig om samen de zoutvlaktes op te gaan wegens tijdsrestrictie en beperkte mogelijkheden om terug te keren naar Salta. Daarom was het plan opnieuw onderhevig aan een wijziging; mijn plan is nu om via Chili naar de zoutvlaktes te gaan. De tijd tikte door in Salta en voor we het wisten zaten we in deze stad al een kleine week. Maar nu moet ik ook wel zeggen, dat zowel de stad als de omgeving het meer dan waard is om iets meer tijd van onze reis te krijgen. Bovendien helpen de zonnestralen ook wel, om te beslissen hier enkele dagen langer te blijven.
De Spaanse invloeden zijn in deze stad duidelijker zichtbaar zijn, met name in de bouwstijl. Prachtige landschappen en knusse dorpjes omcirkelen Salta. De meest bijzondere berg in de omgeving ligt in Purmamarca; de berg met de zeven kleuren. Elke kleur staat voor een ecologische geschiedenis en in geen andere berg is de zoveel af te lezen. uno, dos, tres, cuatro, cinco, seis, siete, ocho, nueve...als ik mijn fantasie gebruik tel ik zelfs meer dan zeven kleuren want tinten lopen in elkaar over. De kleuren van de rotsen ontstaan door oxidatie van de verschillende mineralen in de bodem; mangaan geeft een paarse kleur, koper zorgt voor groen, klei is verantwoordelijk voor geel en afhankelijk van het ijzergehalte kleurt de rots in verschillende kleuren rood. Na het bezoekje aan de berg hebben we ook enkele kleine plaatsjes aangedaan; van Purmamarca tot Humuaca.Na ruim zes dagen in en rondom Salta doorgebracht te hebben is Elise weer vertrokken richting Buenos Aires, waar haar vlucht ruim een week later weer richting Nederland gaat. De laatste avond samen in Salta hebben we op zijn Argentijns gevierd. Lokale muziek, een goede atmosfeer en een heerlijke steak waren de ingrediënten van La Casona del Molino!
De volgende dag besloot ik opnieuw iets van de omgeving van Salta te zien; de ander mooie route rondom Salta -die ik niet kon ontzien- was die richting Cachi. Zigzaggend de bergen door en wegdromen in een omgeving van cactusvelden en groene bergen. De cactussen in het Parque Nacional las Cordonas vertelde mij dat wij inmiddels een hoogte van 2000 tot 2500 meter bereikten. De reis vervolgde in de groene valley, waarna we ongeveer twee uur later aankwamen in Cachi. Een klein dorpje waar het zonnetje straalden. Vergeleken met Purmamarca of Humuaca had Cachi niet ontzettend veel te bieden. Alles draaide om de prachtige vallei die dag!
Opvallend is dat het noorden van dit zo diverse land begint beetje bij beetje meer overeenkomsten met Bolivia en Peru te krijgen. Niet geheel onlogisch, aangezien deze landen allemaal deel uitmaken van de andescultuur. Zelfs de Inca´s -die in Peru niet uit de geschiedenis weg te denken zijn- hebben ook in Argentinië een belangrijke rol gespeeld en hun sporen achter gelaten. Ook de kleurrijke dekens en kleding verschijnt hier in en rondom Salta en het weer begint om te slaan naar echte zomer. Oke, de hittegolf zoals in Nederland staat nog ver weg van de temperaturen hier. Opmerkelijk is dat in welke stad in Argentinië je ook bent de naam van het centrale plein is met een grote kans te voorspellen. Zonder een blik op de plattegrond te werpen. Ofwel Plaza 9 of Julio, San Martin Plaza of Belgrano. Ook de creativiteit als het gaat om straatnamen is voor elke stad vrij beperkt. De verklaring ligt dicht bij de dag van vandaag; 9 juli. Tot 9 juli 1816 was Argentinië in handen van de Spanjaarden. Soldaat José de San Martin en Manuel Belgrano zijn de hoofdrolspelers als het gaat om de strijd tegen de Spaanse kolonisatie. De bevrijding van zowel Argentinië, Chili als Peru werd een feit door deze ´geschiedenisschrijvers´, met steun van de gauchos.
Wat betreft deze gebeurtenissen lijkt het alsof ik op de juiste tijd op de juiste plek ben. Allereerst vanwege de ´gaucho-optocht´. Aan het begin van ons verblijf in Salta (afgelopen zondag) waren Elise en ik namelijk aan het rondstruinen over een markt -het enige wat er zo ongeveer te doen was op die zondag- en op onze route terug werden we overdonderd door paarden, ruiters, en nog meer paarden. Gauchos zo bleek. Eens per jaar kwamen de gaucho-families die in en rondom Salta wonen gezamelijk naar Salta om daar zichzelf tentoon te stellen. Een andere grote happening verwachte ik op 9 juli, independence day. Om die reden besloot ik ook 9 juli nog in Argentinië te blijven en pas maandag richting Chili te vertrekken. Helaas, bleek de dag normaler dan verwacht. Het enige verschil met een gewone vrijdag was dat de uitgaansgelegenheid donderdagavond een stuk drukker was en dat de winkels vrijdag dicht waren. Oke, oke, hier en daar zag ik de oude klederdracht en er bleek heel vroeg die ochtend iets plaats te hebben gevonden...
Uiteraard is aankomende zondag gereserveerd om support te geven aan het Nederlandse team en hopelijk vind ik nog even tijd om een museum in te duiken, voordat ik maandag vertrek richting San Pedro de Atacama (Chili).
Besos!
Thursday, June 24, 2010
Argentijnse verslaving, walvissen en wijn...
Al in de eerste week was het voor mij duidelijk in Argentinië dat niet enkel de wijn en tango zeer typisch voor Argentinië is. Ook de ´mate´ speelt een belangrijke rol in het leven van Argentijnen. Mate? In plaats van google probeer ik je nu het antwoord te geven op de vraagtekens die jij misschien bij dit woord hebt. Mate is dé Argentijnse nationale drank (a.k.a.: dé Argentijnse verslaving). Neem een matecito (speciale beker), vul deze met yerba (kruidige bladeren) en heet water (uit een grote thermoskan) en stop er een bombilla (speciaal rietje) in. Et voíla, een ware mate. Zoals er in koffie cafeïne zit, zit er in mate mateïne; de ingrediënt voor een mogelijke verslaving.
Onze ware ontmoeting met de mate heeft twee weken geduurd. Of eigenlijk, ik geloof eerder dat Elise en ik het twee weken hebben uitgesteld. Totdat wij afgelopen busreis -van El Calafate naar Puerto Madryn- al aan het begin van onze vierentwintig uur durende rit door de chauffeurs werden uitgenodigd een matte te komen drinken voorin, met fantastische uitzicht over de weg. De mate smaakte goed; maar ik geloof niet dat je mij over een maand ook hier ziet rondlopen met de mate in mijn linkerarm en de thermoskan water onder de andere...
Onze aankomst in Puerto Madryn leek in eerste instantie niet op de bestemming die de Lonely Planet ons beloofd had. Bars, gezelligheid en een casino waren beloofd hier niet te ontbreken, maar toen wij aankwamen bij de bus terminal leken enkel zandweggetjes en wat dorpshuisjes ons te verwelkomen. Is dit wel onze bestemming? Eenmaal de busterminal doorgelopen volgde het antwoord; een ´verborgen´ stad aan de achterzijde.
In het oorspronkelijk plan was Puerto Madryn niet gekwalificeerd, maar plannen zijn er om te wijzigen. Route 40 bleek wegens winterweersomstandigheden in het zuiden voor bussen gesloten, dus een stop in Puerto Madryn werd ineens ontzettend logisch. Aangezien Elise en ik nogal een strak reisschema hebben was er een opoffering nodig; Bariloche wordt ingeruild voor de walvissen in Puerto Madryn. Achteraf alles behalve een verkeerde beslissing.
De woensdag dat we in Puerto Madryn aankwamen zijn Elise en ik ´s avonds meteen op walvissentocht gegaan. Een mooi plekje, inclusief rock shags (lees: vogels die ver ver weg familie zijn van de pinguin) en zeeleeuwen, waar de zonsondergang nog een extra impressie gaf aan het uitzicht. Helaas, zonder walvis als resultaat. Maar goed, als walvisspotters -totaal zonder enige ervaring overigens ;)- hielden wij onze ogen open op de terugreis. Et voila, onze eerste walvis op de route terug...
De volgende dag zouden Mizael (Mexico), Ali, Cameron en Bruno (Engeland) ons weer in het hostel treffen om mee op de grote tocht te gaan. Omdat iedereen na die tocht weer over Argentinië zou uitspreiden, was de avond ervoor gereserveerd voor het nachtleven van Puerto Madryn. Nou ´nachtleven´, zoveel keus was er niet, maar dat maakte het niet minder gezellig.
De volgende ochtend besloten we om budgetredenen het heft in eigen hand te nemen en zelfstandig richting Puerto Pyramids af te reizen. Ook Nico (Argentinië) had zich inmiddels bij ons gezelschap aangesloten. Er was geen betere manier om de walvissen van dichtbij te zien dan vanaf de boot. Een nieuw teamadventure waar wij ware lucky bastards bleken te zijn; de walvissen vonden het nogal gezellig met ons en ze vermaakte zich aardig door enkele keren onder de boot door te zwemmen. Dankje trouwens voor mijn beslagen camera-lens, mister Walvis!
Van de walvissen naar de voetbal, naar de de wijn- van een stadje naar een stad; de volgende bestemming is Mendoza. De eerste dag in Mendoza stond in het teken van voetbal. Tot dusver kwamen de voetbaluitslagen wel bij ons aan, maar het supporten bleef nog enigzins uit. Om in de echte Argentijnse voetbalsferen te komen hebben Elise en ik ons in een lokaal café tussen de menigte gevoegd. ¨Goooooooaaaaaaaaaaaaaaaaaaaal´! Het feest brak pas echt los na de wedstrijd. Zelfs had ik even het idee dat de wereldcup al weggeven; toeterende auto´s met tientallen vlaggen en een enorme groep mensen die vol vreugde tien keer de straat op en neer loopt inclusief trommels, vuurwerk enzovoort.
Mendoza, wijn. Wijn, mendoza. In Maipu is onze kennis over wijn produceren en wijn consumeren op de proef gesteld. Letterlijk en figuurlijk. Mede dankzij de Fransen en de Spanjaarden kunnen de Argentijnen nu volop genieten van binnenlandse wijn. Niet onlogisch, dat de wijngaarden en de wijnbedrijfjes enigzins een Europese tint verbergen.
Van Mendoza naar de Andesgebergte is de afstand slechts minimaal, tenminste als ik het vergelijk met de duizenden kilometers die inmiddels al door ons hier zijn afgelegd. Om die reden besloten we de volgende dag de bergen in te gaan. De Alta Mantana-route (route 7) gaf ons fantastische uitzicht over de Andes; San Zenen, Ushpallata, het kleine ski-resort Los Penitentes en het uitzicht over de Cerro Aconcagua als letterlijke hoogtepunt; de
hoogste berg in de Andes die maar liefst op 6965 meter hoogte de wolken raakt. Voor een eerste kleine kennismaking met de Inca´s brachten we ook een bezoek aan Puente del Inca, een bekende stenen brug inclusief de overblijfselen van een voormalig spa-resort.
Na een kort maar krachtige kennismaking met Mendoza, wijn en de Andes wordt het weer tijd voor een nieuwe bestemming: Cordoba. Volgende keer meer...
xx
Onze ware ontmoeting met de mate heeft twee weken geduurd. Of eigenlijk, ik geloof eerder dat Elise en ik het twee weken hebben uitgesteld. Totdat wij afgelopen busreis -van El Calafate naar Puerto Madryn- al aan het begin van onze vierentwintig uur durende rit door de chauffeurs werden uitgenodigd een matte te komen drinken voorin, met fantastische uitzicht over de weg. De mate smaakte goed; maar ik geloof niet dat je mij over een maand ook hier ziet rondlopen met de mate in mijn linkerarm en de thermoskan water onder de andere...Onze aankomst in Puerto Madryn leek in eerste instantie niet op de bestemming die de Lonely Planet ons beloofd had. Bars, gezelligheid en een casino waren beloofd hier niet te ontbreken, maar toen wij aankwamen bij de bus terminal leken enkel zandweggetjes en wat dorpshuisjes ons te verwelkomen. Is dit wel onze bestemming? Eenmaal de busterminal doorgelopen volgde het antwoord; een ´verborgen´ stad aan de achterzijde.
In het oorspronkelijk plan was Puerto Madryn niet gekwalificeerd, maar plannen zijn er om te wijzigen. Route 40 bleek wegens winterweersomstandigheden in het zuiden voor bussen gesloten, dus een stop in Puerto Madryn werd ineens ontzettend logisch. Aangezien Elise en ik nogal een strak reisschema hebben was er een opoffering nodig; Bariloche wordt ingeruild voor de walvissen in Puerto Madryn. Achteraf alles behalve een verkeerde beslissing.
De woensdag dat we in Puerto Madryn aankwamen zijn Elise en ik ´s avonds meteen op walvissentocht gegaan. Een mooi plekje, inclusief rock shags (lees: vogels die ver ver weg familie zijn van de pinguin) en zeeleeuwen, waar de zonsondergang nog een extra impressie gaf aan het uitzicht. Helaas, zonder walvis als resultaat. Maar goed, als walvisspotters -totaal zonder enige ervaring overigens ;)- hielden wij onze ogen open op de terugreis. Et voila, onze eerste walvis op de route terug...
De volgende dag zouden Mizael (Mexico), Ali, Cameron en Bruno (Engeland) ons weer in het hostel treffen om mee op de grote tocht te gaan. Omdat iedereen na die tocht weer over Argentinië zou uitspreiden, was de avond ervoor gereserveerd voor het nachtleven van Puerto Madryn. Nou ´nachtleven´, zoveel keus was er niet, maar dat maakte het niet minder gezellig. De volgende ochtend besloten we om budgetredenen het heft in eigen hand te nemen en zelfstandig richting Puerto Pyramids af te reizen. Ook Nico (Argentinië) had zich inmiddels bij ons gezelschap aangesloten. Er was geen betere manier om de walvissen van dichtbij te zien dan vanaf de boot. Een nieuw teamadventure waar wij ware lucky bastards bleken te zijn; de walvissen vonden het nogal gezellig met ons en ze vermaakte zich aardig door enkele keren onder de boot door te zwemmen. Dankje trouwens voor mijn beslagen camera-lens, mister Walvis!
Van de walvissen naar de voetbal, naar de de wijn- van een stadje naar een stad; de volgende bestemming is Mendoza. De eerste dag in Mendoza stond in het teken van voetbal. Tot dusver kwamen de voetbaluitslagen wel bij ons aan, maar het supporten bleef nog enigzins uit. Om in de echte Argentijnse voetbalsferen te komen hebben Elise en ik ons in een lokaal café tussen de menigte gevoegd. ¨Goooooooaaaaaaaaaaaaaaaaaaaal´! Het feest brak pas echt los na de wedstrijd. Zelfs had ik even het idee dat de wereldcup al weggeven; toeterende auto´s met tientallen vlaggen en een enorme groep mensen die vol vreugde tien keer de straat op en neer loopt inclusief trommels, vuurwerk enzovoort.
Mendoza, wijn. Wijn, mendoza. In Maipu is onze kennis over wijn produceren en wijn consumeren op de proef gesteld. Letterlijk en figuurlijk. Mede dankzij de Fransen en de Spanjaarden kunnen de Argentijnen nu volop genieten van binnenlandse wijn. Niet onlogisch, dat de wijngaarden en de wijnbedrijfjes enigzins een Europese tint verbergen.
Van Mendoza naar de Andesgebergte is de afstand slechts minimaal, tenminste als ik het vergelijk met de duizenden kilometers die inmiddels al door ons hier zijn afgelegd. Om die reden besloten we de volgende dag de bergen in te gaan. De Alta Mantana-route (route 7) gaf ons fantastische uitzicht over de Andes; San Zenen, Ushpallata, het kleine ski-resort Los Penitentes en het uitzicht over de Cerro Aconcagua als letterlijke hoogtepunt; de
hoogste berg in de Andes die maar liefst op 6965 meter hoogte de wolken raakt. Voor een eerste kleine kennismaking met de Inca´s brachten we ook een bezoek aan Puente del Inca, een bekende stenen brug inclusief de overblijfselen van een voormalig spa-resort. Na een kort maar krachtige kennismaking met Mendoza, wijn en de Andes wordt het weer tijd voor een nieuwe bestemming: Cordoba. Volgende keer meer...
xx
Sunday, June 20, 2010
Zuidelijk, zuidelijker, zuidelijkst!
Ushuaia ligt slechts een kleine duizend kilometer van Antartica en in het straatbeeld is dit zeker zichtbaar; meters sneeuw in het park, sneeuwschuivers door de straten en zelfs snowboarders op de wegen. In de spreektaal wordt deze stad vaak dé stad van vuurland (Tierra del Fuego) genoemd. Vuurland, een beetje aparte naam terwijl gedurende het grootste gedeelte van het jaar de warmte niet vanzelfsprekend is... Of eigenlijk, de verklaring ligt -logischerwijs- in het verlengde. Vanwege de kou gebruikte de lokale bevolking -Yamana´s- vuur als warmtebrond. De rook, welke van verre afstand werd opgemerkt door ontdekkingsreizigers, was de basis voor de naam; ´land van de rook´ welke later veranderde in ´Vuurland´.
Naast het meest zuidelijke stadje ter wereld staat Ushuaia in veel boeken ook bekend om het oord der gevangenen. Wegens humanitaire redenen werd de militaire gevangenis van Isla de los Estados ruim honderd jaar geleden overgeplaatst naar Ushuaia en niet veel later starte de bouw van de nationale gevangenis. Niet vreemd, gezien het feit dat dit ´stadje´ ruim verwijderd is van de bewoonde Argentijnse wereld. Door rond te snuffelen in de oude gevangenis kregen we aardig de impressie van hoe het geweest moet zijn om daar je straf uit te zitten. Koud en kil.
De volgende dag in Ushuaia werden we verrast door sneeuw, sneeuw en nog meer sneeuw. Met als gevolg dat de tocht naar het groene Nationale Park veranderde in een rit naar wit ´Winter Wonderland´. Ik moet toegeven dat we eigenlijk ook wel graag de groene
versie van dit park hadden willen zien, maar de vooruitzichten werden alleen maar ´witter´... Die middag zijn we op de Beagle Channel een vaart gaan maken om zeeleeuwen en volges te spotten. Missie gelukt! Hoewel de temperatuur op het kanaal gevoelsmatig nog verder leek te zakken en de kou ons nogal overviel was dit het zeker waard!
Na drie dagen Ushuaia en een ´end-of-the-world´ stempel in mijn paspoort rijker was het echt tijd om verder naar het noorden te gaan. Eén, omdat het een relatief klein stadje is en er niet veel te doen is behalve hetgeen wat we gedaan hadden en uiteraard te poolen in het hostel (bijna een worldcup, nietwaar Gabriel?). En twee, misschien wel belangrijker, omdat we niet vast wilde komen te zitten in deze stad. De voorspellingen -rekening houdend met het feit dat het weer voorspellen in Ushuaia meer op gokken lijkt- wezen namelijk richting meer en meer sneeuw. Dus op naar onze volgende bestemming; El Calafate.
Misschien dat El Calafate jullie niet veel zegt, maar ik weet zeker dat als ik over gletsjers begin (voor sommige ook bekend bij de naam Perito Moreno) dat er een kwartje (correctie: eurocent?) begint te vallen. Precies, opnieuw een wereldwonder!
Naast de flamingo´s die we in El Calafate in een parkje hebben gespot was onze tijd daar met name gereserveerd voor de gletsjer. Alleen de weg er naar toe was als fotowaardig! Patatonië heeft echt geweldige landschappen...adembenemend. De Alpen in Europa zijn slechts een voorproefje.
Starend naar de gletsjer besef ik hoe die gigantisch indrukwekkende ijsmassa voor mij mijn aandacht trekt. Zeker de momenten dat je het ´gekraak´ hoort en een enorme blok naar beneden ziet vallen! Zou dit nog lang bestaan, nu iedereen het over de Global Warming heeft?
Eén ding is in ieder geval zeker, het moment dat jij misschien naar Argentinië gaat om dit natuurwonder te bekijken is het nooit hetzelfde als op mijn camera. Perito Moreno verandert, elk moment dat er opnieuw een stuk in het water valt...
Liefs vanuit het koude maar fantastische El Calafate!
xx
Naast het meest zuidelijke stadje ter wereld staat Ushuaia in veel boeken ook bekend om het oord der gevangenen. Wegens humanitaire redenen werd de militaire gevangenis van Isla de los Estados ruim honderd jaar geleden overgeplaatst naar Ushuaia en niet veel later starte de bouw van de nationale gevangenis. Niet vreemd, gezien het feit dat dit ´stadje´ ruim verwijderd is van de bewoonde Argentijnse wereld. Door rond te snuffelen in de oude gevangenis kregen we aardig de impressie van hoe het geweest moet zijn om daar je straf uit te zitten. Koud en kil.De volgende dag in Ushuaia werden we verrast door sneeuw, sneeuw en nog meer sneeuw. Met als gevolg dat de tocht naar het groene Nationale Park veranderde in een rit naar wit ´Winter Wonderland´. Ik moet toegeven dat we eigenlijk ook wel graag de groene
versie van dit park hadden willen zien, maar de vooruitzichten werden alleen maar ´witter´... Die middag zijn we op de Beagle Channel een vaart gaan maken om zeeleeuwen en volges te spotten. Missie gelukt! Hoewel de temperatuur op het kanaal gevoelsmatig nog verder leek te zakken en de kou ons nogal overviel was dit het zeker waard! Na drie dagen Ushuaia en een ´end-of-the-world´ stempel in mijn paspoort rijker was het echt tijd om verder naar het noorden te gaan. Eén, omdat het een relatief klein stadje is en er niet veel te doen is behalve hetgeen wat we gedaan hadden en uiteraard te poolen in het hostel (bijna een worldcup, nietwaar Gabriel?). En twee, misschien wel belangrijker, omdat we niet vast wilde komen te zitten in deze stad. De voorspellingen -rekening houdend met het feit dat het weer voorspellen in Ushuaia meer op gokken lijkt- wezen namelijk richting meer en meer sneeuw. Dus op naar onze volgende bestemming; El Calafate.
Misschien dat El Calafate jullie niet veel zegt, maar ik weet zeker dat als ik over gletsjers begin (voor sommige ook bekend bij de naam Perito Moreno) dat er een kwartje (correctie: eurocent?) begint te vallen. Precies, opnieuw een wereldwonder!
Naast de flamingo´s die we in El Calafate in een parkje hebben gespot was onze tijd daar met name gereserveerd voor de gletsjer. Alleen de weg er naar toe was als fotowaardig! Patatonië heeft echt geweldige landschappen...adembenemend. De Alpen in Europa zijn slechts een voorproefje.
Starend naar de gletsjer besef ik hoe die gigantisch indrukwekkende ijsmassa voor mij mijn aandacht trekt. Zeker de momenten dat je het ´gekraak´ hoort en een enorme blok naar beneden ziet vallen! Zou dit nog lang bestaan, nu iedereen het over de Global Warming heeft? Eén ding is in ieder geval zeker, het moment dat jij misschien naar Argentinië gaat om dit natuurwonder te bekijken is het nooit hetzelfde als op mijn camera. Perito Moreno verandert, elk moment dat er opnieuw een stuk in het water valt...
Liefs vanuit het koude maar fantastische El Calafate!
xx
Saturday, June 12, 2010
Argentina; een Wonder der Natuur
Waarschijnlijk kleuren de straten in Nederland inmiddels ook overal oranje, zoals de straten hier blauw-wit kleuren en de Argentijnse vlaggen niet meer weg te denken zijn (in alle reclameborden). Voetbal voor, voetbal na; het WK leeft hier!
Gedurende ons verblijf in Buenos Aires hebben we verschillende wijken doorkruist; van Palermo, San Telmo, El Centro, en Recoleta tot Puerto Madero om bezoekjes aan Plaza de Mayo, het presidental gebouw Casa Rosada (Pink House), een prestigeuse begraafplaats La Recoleta Cemetery -waar ook Evita rust- en de winkelstraat Florida te brengen. Met in het achterhoofd dat zowel Elise als ik nog een paar dagen aan het eind van onze reis in Buenos Aires zullen verblijven zijn wij toch iets eerder dan gepland uit Buenos Aires vertrokken.
Mijn verjaardag starte eigenlijk al op de 9e ´s avonds met een tango-show. De liefde die de Argentijnen voor de tango hebben konden we natuurlijk nergens beter proeven dan in Buenos Aires op de Nationale Tango Academie! Die ochtend zette zich meer dan feestelijk voort toen er een ´happy birthday´-slinger bij het ontbijt hing en de hostelmedewerker met een taart vol kaarsjes aan kwam lopen. Elise had die ochtend ´stiekem´ verjaardagsboodschappen gedaan en kwam de hostelmedewerker daar tegen, waarna ze vervolgens samen een plannetje hadden uitgezet. Echt super feestelijk! Eind van de ochtend zijn we met Dave (US) richting La Boca gegaan; de meest feestelijke wijk van Buenos Aires, dankzij alle kleurtjes. Toepasselijker kon het bijna niet... En Joanne, je verjaardagspakketje heeft een mooie bijdrage geleverd tijdens de busreis ;)!
De volgende ochtend, of middag moet ik eigenlijk zeggen, heette het stralende zonnetje ons welkom in Puerto Iguazu. Dit plaatsje had ons bezoek te danken aan zijn mooie watervallen. En als ik in dit geval mooi zeg, dan bedoel ik eigenlijk nog meer dan indrukwekkend, met grote ogen en open mond...
Afgelopen zaterdag zijn we met de bus wat heuveltjes overgegaan om uit te komen bij het Nationale park der Iguazu. Daar werden we blij verrast toen we vervolgens met de boot het hoekje omkwamen en in aanmerking kwamen met die gigantische waterstroom; ´Ooohhhhh´, zoals de Japanners het noemde. Op het moment dat Elise en ik de boot instapte (uiteraard vooraan vanwege het mooie zicht) keken we enigzins verbaasd om toen iedereen een poncho aantrok en zelfs de schoenen naar een veilig droog plekje bracht. Daar zaten wij dan in onze kleren, zonder poncho, zonder reserve kleren, zonder handdoek maar uiteraard met heel veel enthousiasme. Ineens dook ons de zin ´Veel plezier tijdens de koude douche´ op en hoewel we die eerste niet zo letterlijk namen begon het nu toch wel te dagen. De bevestiging van onze gedachte volgde snel...de Iguazu bracht ons die ochtend een heerlijke verfrissende en overgetelijke douche. Dit alles terwijl de Argentijnen naast de Iguazu Waterfalls tijdens het werk gewoon met de Argentijnse vlag voor de portable tv zaten. Na de aanraking met de waterval en een kleine Argentijnse support tussen de locals zijn we werkelijk alle plekken afgelopen waar we maar zicht konden hebben op de gigantische waterstroom.
De zondag vertrokken wij om 7u ´s ochtends alweer het dorp in, dit keer om ons een dag buiten Argentinië te vermaken. In Paraguay bezochten we Itaipu Binacional; de plek waar ze waterkracht met zo´n 2.000.000 liter per sec. omzetten in energie voor Paraguay en Brazilië.
Na de aanraking met Paraguay vertrokken we weer naar Brazilië om daar na een lunch(je) de Iguazu nogmaals te bekijken vanaf de overzijde. Dit keer een meer panoramisch uitzicht. Maar nog steeds even verslavend!
Met de watervallen nog vers in het geheugen vertrok de bus de volgende middag weer naar Buenos Aires, waar vandaan ons vliegtuig vertrok naar Ushuaia. Met een speling van 7 uur begonnen we deze busreis, maar na een paar uur rijden werden we gevraagd bij de busterminal tien minuten te wachten vanwege een probleempje. De tien minuten zouden vijf, en vervolgens nul minuten moeten worden. O wacht, in Zuid-Amerika bevinden we ons, dus de tien minuten werden er twintig, dertig...en voor we het wisten waren het er ruim zeventig. Ach, met een boekje en een gezellige babbel (voetbal, voetbal en een klein gesprekje over Argentinië) van de busmedewerker was dat prima te overleven. Gelukkig kwamen we alsnog optijd aan bij het vliegveld en die tijd hadden meer dan nodig om het probleem rondom ons ticket op te lossen. Opnieuw bleek maar weer dat werk en privé door de Argentijnen niet altijd strict gescheiden wordt gehouden en dat facebook ook hier uiterst populair is.
Ondanks het nog een beetje onwerkelijk voelt bevind ik me nu echt in Fin del Mundo; Ushuaia! Ik geloof dat ik morgen wel wakker geschut wordt in de realiteit met alle sneeuwvlokjes en zuidelijkere landschappen...
Kus vanuit het zuidelijkste stadje!
Gedurende ons verblijf in Buenos Aires hebben we verschillende wijken doorkruist; van Palermo, San Telmo, El Centro, en Recoleta tot Puerto Madero om bezoekjes aan Plaza de Mayo, het presidental gebouw Casa Rosada (Pink House), een prestigeuse begraafplaats La Recoleta Cemetery -waar ook Evita rust- en de winkelstraat Florida te brengen. Met in het achterhoofd dat zowel Elise als ik nog een paar dagen aan het eind van onze reis in Buenos Aires zullen verblijven zijn wij toch iets eerder dan gepland uit Buenos Aires vertrokken.
Mijn verjaardag starte eigenlijk al op de 9e ´s avonds met een tango-show. De liefde die de Argentijnen voor de tango hebben konden we natuurlijk nergens beter proeven dan in Buenos Aires op de Nationale Tango Academie! Die ochtend zette zich meer dan feestelijk voort toen er een ´happy birthday´-slinger bij het ontbijt hing en de hostelmedewerker met een taart vol kaarsjes aan kwam lopen. Elise had die ochtend ´stiekem´ verjaardagsboodschappen gedaan en kwam de hostelmedewerker daar tegen, waarna ze vervolgens samen een plannetje hadden uitgezet. Echt super feestelijk! Eind van de ochtend zijn we met Dave (US) richting La Boca gegaan; de meest feestelijke wijk van Buenos Aires, dankzij alle kleurtjes. Toepasselijker kon het bijna niet... En Joanne, je verjaardagspakketje heeft een mooie bijdrage geleverd tijdens de busreis ;)!De volgende ochtend, of middag moet ik eigenlijk zeggen, heette het stralende zonnetje ons welkom in Puerto Iguazu. Dit plaatsje had ons bezoek te danken aan zijn mooie watervallen. En als ik in dit geval mooi zeg, dan bedoel ik eigenlijk nog meer dan indrukwekkend, met grote ogen en open mond...
Afgelopen zaterdag zijn we met de bus wat heuveltjes overgegaan om uit te komen bij het Nationale park der Iguazu. Daar werden we blij verrast toen we vervolgens met de boot het hoekje omkwamen en in aanmerking kwamen met die gigantische waterstroom; ´Ooohhhhh´, zoals de Japanners het noemde. Op het moment dat Elise en ik de boot instapte (uiteraard vooraan vanwege het mooie zicht) keken we enigzins verbaasd om toen iedereen een poncho aantrok en zelfs de schoenen naar een veilig droog plekje bracht. Daar zaten wij dan in onze kleren, zonder poncho, zonder reserve kleren, zonder handdoek maar uiteraard met heel veel enthousiasme. Ineens dook ons de zin ´Veel plezier tijdens de koude douche´ op en hoewel we die eerste niet zo letterlijk namen begon het nu toch wel te dagen. De bevestiging van onze gedachte volgde snel...de Iguazu bracht ons die ochtend een heerlijke verfrissende en overgetelijke douche. Dit alles terwijl de Argentijnen naast de Iguazu Waterfalls tijdens het werk gewoon met de Argentijnse vlag voor de portable tv zaten. Na de aanraking met de waterval en een kleine Argentijnse support tussen de locals zijn we werkelijk alle plekken afgelopen waar we maar zicht konden hebben op de gigantische waterstroom. 
De zondag vertrokken wij om 7u ´s ochtends alweer het dorp in, dit keer om ons een dag buiten Argentinië te vermaken. In Paraguay bezochten we Itaipu Binacional; de plek waar ze waterkracht met zo´n 2.000.000 liter per sec. omzetten in energie voor Paraguay en Brazilië. Na de aanraking met Paraguay vertrokken we weer naar Brazilië om daar na een lunch(je) de Iguazu nogmaals te bekijken vanaf de overzijde. Dit keer een meer panoramisch uitzicht. Maar nog steeds even verslavend!
Met de watervallen nog vers in het geheugen vertrok de bus de volgende middag weer naar Buenos Aires, waar vandaan ons vliegtuig vertrok naar Ushuaia. Met een speling van 7 uur begonnen we deze busreis, maar na een paar uur rijden werden we gevraagd bij de busterminal tien minuten te wachten vanwege een probleempje. De tien minuten zouden vijf, en vervolgens nul minuten moeten worden. O wacht, in Zuid-Amerika bevinden we ons, dus de tien minuten werden er twintig, dertig...en voor we het wisten waren het er ruim zeventig. Ach, met een boekje en een gezellige babbel (voetbal, voetbal en een klein gesprekje over Argentinië) van de busmedewerker was dat prima te overleven. Gelukkig kwamen we alsnog optijd aan bij het vliegveld en die tijd hadden meer dan nodig om het probleem rondom ons ticket op te lossen. Opnieuw bleek maar weer dat werk en privé door de Argentijnen niet altijd strict gescheiden wordt gehouden en dat facebook ook hier uiterst populair is.
Ondanks het nog een beetje onwerkelijk voelt bevind ik me nu echt in Fin del Mundo; Ushuaia! Ik geloof dat ik morgen wel wakker geschut wordt in de realiteit met alle sneeuwvlokjes en zuidelijkere landschappen...
Kus vanuit het zuidelijkste stadje!
Wednesday, June 9, 2010
Buenos días, Buenos Aires
Na ruim vierentwintig uur onderweg te zijn geweest, was mijn aankomst in Buenos Aires gisteren dan toch echt een feit. Na mijn stempel te hebben bemachtigd, mijn bagage te hebben gezocht en het locale geld uit de muur te hebben getrokken was het tijd om vanuit het vliegveld het centrum in te gaan. Twee opties had ik van het hostel meegekregen: (1) de taxi of (2) de shuttle bus en vervolgens de locale bus. Als ik mocht kiezien, precies, dan kies ik de meest ´uitdagende´ dus de tweede. Om alvast in de lokale sfeer te komen. Hoewel het wel de goedkoopste optie was weet ik zeker dat het niet de meest gemakkelijke was. De shuttle bus was een inkoppertje, binnen no time werd ik ergens langs de weg afgezet. Op zoek naar bus 93.
Ondanks ik aardig wat podcasts af geluisterd heb, de nodige spaanse grammatica heb doorgenomen en niet te vergeten klokkijken (zeer nuttig, ahum) heb geleerd op internet is mijn vocabulaire in het spaans nogal schaars. Sterker nog, ik moet het meer van de aanwijzingen per gebaar hebben en de zoektocht naar jonge mensen die Engels spreken. Maar dat wordt anders... Het doel om Spaans te kunnen als ik terug ben staat ergens tussen alle to-do (a.k.a. must-see)´s in mijn lijstje.
Waar was ik? Op zoek... Et voila, gevonden. Bus 93 stopt voor mij. Vanuit de bushalte was het nog een kleine zoektocht naar het hostel. Inmiddels was Elise daar ook aangekomen vanuit Australië. Meteen die middag zijn we richting het centrum gegaan. Hier kan ik me nog zeker wel een paar dagen vermaken :), wat een gave stad.
Afgelopen avond hebben we een drankje en een hapje gegeten met Guillermo. Mede dankzij mijn Rough Guide kwam ik Guillermo vorige maand in Amsterdam tegen en hoe toevallig als ik net die volgende maand richting zijn stad vlieg. Na de nodige local tips en local eten zijn Elise en ik weer richting het hostel gegaan om onze jetlag (voor zover ik er last van heb...) eruit te slapen.
Nog zeker twee dagen Buenos Aires staat er op de planning, omdat ik hier graag mijn verjaardag wil vieren. Vanaf de 11e is het plan om richting de Iguazu te gaan...
Niet te vergeten; Superbedankt voor alle leuke smsjes en berichtjes :)!
xx
Ondanks ik aardig wat podcasts af geluisterd heb, de nodige spaanse grammatica heb doorgenomen en niet te vergeten klokkijken (zeer nuttig, ahum) heb geleerd op internet is mijn vocabulaire in het spaans nogal schaars. Sterker nog, ik moet het meer van de aanwijzingen per gebaar hebben en de zoektocht naar jonge mensen die Engels spreken. Maar dat wordt anders... Het doel om Spaans te kunnen als ik terug ben staat ergens tussen alle to-do (a.k.a. must-see)´s in mijn lijstje. Waar was ik? Op zoek... Et voila, gevonden. Bus 93 stopt voor mij. Vanuit de bushalte was het nog een kleine zoektocht naar het hostel. Inmiddels was Elise daar ook aangekomen vanuit Australië. Meteen die middag zijn we richting het centrum gegaan. Hier kan ik me nog zeker wel een paar dagen vermaken :), wat een gave stad.
Afgelopen avond hebben we een drankje en een hapje gegeten met Guillermo. Mede dankzij mijn Rough Guide kwam ik Guillermo vorige maand in Amsterdam tegen en hoe toevallig als ik net die volgende maand richting zijn stad vlieg. Na de nodige local tips en local eten zijn Elise en ik weer richting het hostel gegaan om onze jetlag (voor zover ik er last van heb...) eruit te slapen.Nog zeker twee dagen Buenos Aires staat er op de planning, omdat ik hier graag mijn verjaardag wil vieren. Vanaf de 11e is het plan om richting de Iguazu te gaan...
Niet te vergeten; Superbedankt voor alle leuke smsjes en berichtjes :)!
xx
Thursday, June 3, 2010
Reiskriebels
"Het is beter een mijl te reizen dan om duizend boeken te lezen", aldus Confucius. Volgens mijn globale telling ben ik nog niet aangekomen bij het duizendste boek (studieboeken niet meegerekend ;) en komen de reiskriebels na Azië ook weer boven...
Precies deze reiskriebels hebben mij overgehaald. Een nieuwe reis staat op de planning. Dit keer alleen ten westelijke richting; Zuid-Amerika. Twee maanden zal ik me zowel op de Argentijnse, Boliviaanse als Chileense aardbodem bevinden. De globale route is inmiddels geschetst en waar kun je je reis beter beginnen dan het bruisende en verslavende Buenos Aires. Tenminste als ik het wereldwijdeweb, vrienden en travelguides moet geloven...
Iedereen die nieuwsgierig is naar mijn reisverhalen, studieafwijkend gedrag zoekt tijdens deze scriptietijd of simpelweg reiskriebels wil krijgen, je kan me volgen op deze blog. Mocht je bij elke update van mijn blog even wakker geschut willen worden, stuur me dan even een e-mail zodat ik je op de mailinglist kan zetten. Natuurlijk zijn e-mails met betrekking tot reistips ook meer dan welkom ;).
Nog vier nachtjes slapen en dan vlieg ik vijf uur terug de tijd in, waar ik Elise (reisgenootje) in Buenos Aires tref. Op naar het land van de wijn, Maxima, de tango en adembenemende natuur: Argentinië.
Precies deze reiskriebels hebben mij overgehaald. Een nieuwe reis staat op de planning. Dit keer alleen ten westelijke richting; Zuid-Amerika. Twee maanden zal ik me zowel op de Argentijnse, Boliviaanse als Chileense aardbodem bevinden. De globale route is inmiddels geschetst en waar kun je je reis beter beginnen dan het bruisende en verslavende Buenos Aires. Tenminste als ik het wereldwijdeweb, vrienden en travelguides moet geloven...
Iedereen die nieuwsgierig is naar mijn reisverhalen, studieafwijkend gedrag zoekt tijdens deze scriptietijd of simpelweg reiskriebels wil krijgen, je kan me volgen op deze blog. Mocht je bij elke update van mijn blog even wakker geschut willen worden, stuur me dan even een e-mail zodat ik je op de mailinglist kan zetten. Natuurlijk zijn e-mails met betrekking tot reistips ook meer dan welkom ;).
Nog vier nachtjes slapen en dan vlieg ik vijf uur terug de tijd in, waar ik Elise (reisgenootje) in Buenos Aires tref. Op naar het land van de wijn, Maxima, de tango en adembenemende natuur: Argentinië.
Saturday, February 2, 2008
Een Nederlandse 'Thuis'...
Elk verhaaltje heeft zijn einde - en zo ook deze...- met Hong Kong nu weer zo'n 10.000 kilometer van mij verwijderd...
Na een 13-urige vlucht en een overstap met cancel en vertraging ben ik gisteren om 10 uur 's avonds weer op de Nederlandse aardbodem geland. Overigens heb ik de snelste vlucht van de afgelopen 14 jaar van London Heathrow naar Amsterdam mee mogen maken- dankzij hevige wind die het vliegtuig nog eens hielp 200km per uur extra vooruit te komen- een recordtijd van 37 minuten (!!).
Aangekomen in Amsterdam werd ik letterlijk met vele open armen ontvangen. Lieverds, het was echt super!
Na een 13-urige vlucht en een overstap met cancel en vertraging ben ik gisteren om 10 uur 's avonds weer op de Nederlandse aardbodem geland. Overigens heb ik de snelste vlucht van de afgelopen 14 jaar van London Heathrow naar Amsterdam mee mogen maken- dankzij hevige wind die het vliegtuig nog eens hielp 200km per uur extra vooruit te komen- een recordtijd van 37 minuten (!!).
Aangekomen in Amsterdam werd ik letterlijk met vele open armen ontvangen. Lieverds, het was echt super!
Hoewel de tijd toch echt zeker 5 maanden heeft doorgetikt, lijkt het soms alsof de tijd hier maar een klein stapje heeft gezet... Maar in dat hele kleine Nederlandse stapje zitten voor mij mooie grote passen van Hong Kong... Ik weet het zeker: Vaak zal ik nog terugdenken aan deze passen.
Dankje dankjewel voor alle superlieve berichtjes, mailtjes en smsjes!
Tot ziens :)
Kusje!
Tuesday, January 29, 2008
'Half' Thuis...
Nog vers staan de eerste 'Hong Kong' indrukken en de taxirit van het vliegveld naar Hong Kong in mijn geheugen. Voor je het weet is het dan ineens een dikke 5 maanden verder en moet er plaats gemaakt worden voor nieuwe herinneringen: het vertrek uit Hong Kong. Het eind is inzicht...
Eenmaal terug weer in Hong Kong vanuit China voelde ik me eigenlijk alweer thuis of misschien beter gezegd 'half' thuis, want mijn vlucht vertrekt donderdag naar mijn ('hele') thuis: Nederland. Bizar, hoe snel je een stad kan 'overvallen' om het je thuis kan maken..
Stiekem weet ik dan ook dat er ooit weer een moment komt dat ik weer terug een kijkje ga nemen in Hong Kong...
Terwijl ik nog even lekker de laatste dagen ga struinen door Hong Kong en van alle gave ervaringen, momenten en plekken hier gebruik ga maken - kijk ik er ook wel ontzettend naar uit om iedereen weer in Nederland in de armen te slaan!
Trouwens, om nog even de blog compleet te maken hier de vlieggegevens:
Vanuit Hong Kong vlieg ik donderdag de 31e naar London Heathrow- daar maak ik een overstap op het vliegtuig van London naar Amsterdam en is mijn vluchtnummer QF3365. Uiteindelijk wordt ik weer om 18.30u (NL tijd) verwacht op de Nederlandse bodem aan te komen...
Een hele dikke laatste kus vanuit Hong Kong!
Eenmaal terug weer in Hong Kong vanuit China voelde ik me eigenlijk alweer thuis of misschien beter gezegd 'half' thuis, want mijn vlucht vertrekt donderdag naar mijn ('hele') thuis: Nederland. Bizar, hoe snel je een stad kan 'overvallen' om het je thuis kan maken..
Stiekem weet ik dan ook dat er ooit weer een moment komt dat ik weer terug een kijkje ga nemen in Hong Kong...
Terwijl ik nog even lekker de laatste dagen ga struinen door Hong Kong en van alle gave ervaringen, momenten en plekken hier gebruik ga maken - kijk ik er ook wel ontzettend naar uit om iedereen weer in Nederland in de armen te slaan!
Trouwens, om nog even de blog compleet te maken hier de vlieggegevens:
Vanuit Hong Kong vlieg ik donderdag de 31e naar London Heathrow- daar maak ik een overstap op het vliegtuig van London naar Amsterdam en is mijn vluchtnummer QF3365. Uiteindelijk wordt ik weer om 18.30u (NL tijd) verwacht op de Nederlandse bodem aan te komen...
Een hele dikke laatste kus vanuit Hong Kong!
Monday, January 21, 2008
LalalalaLaos...
LalalalalaLalalaLaos! Voor je het weet loop je zo zingend door dit fantastische land...
Sommige landen zijn van die landen waar je verliefd op kan worden; oftewel supervriendelijke mensen, een supermooie fascinerende omgeving en het weer dat zo mooi is dat het zonnetje werkelijk je gezicht laat stralen. Laos is zo'n land. Tenminste Laos is voor MIJ zo'n land...
Laos was in eerste instantie voor mij een land wat we door moesten doorkruisen om van Thailand naar China te komen. Maar het is zeker meer waard dan zomaar een 'land om te doorkruisen' te zijn! Vorige week zaterdag zijn we de grens overgestoken (lees: rivier oversteken) van Thailand naar Laos. De eerste dag zijn we niet verder gekomen dan Huay Xai, omdat de boten niet meer richting Luang Prabang vertrokken. Zondag waren wij aan de beurt voor deze 2-daagse riviertocht over de Mekong. Het was een lange zit -met een overnachting in het kleine dorpje Pak Beng- maar de omgeving waar we ons bevonden maakte dit meer dan goed. Het was ZO mooi en indrukwekkend. Vrouwen die langs de rivier kleren aan het wassen waren, mannen die vis aan het vangen waren, en kinderen aan het badderen of spelen. Even werd onze aandacht van de mooie omgeving onttrokken toen we een krokodil langs de boot zagen badderen - whahaha...
Luang Prabang is een gezellig gezellig stadje waar we ons aannemelijk vermaakt hebben: 's ochtends om 6 uur de 'monks' voedsel schenken (die langs de straten komen om dit op te halen), zwemmen in de nabijgelegen waterval -Tat Sae-, een bezoekje brengen aan de lokale bevolking / spelen met de kinderen in een dorpje aan de andere kant van de Mekong en Laos leren koken...
Vanuit Luang Prabang hebben we de bus naar Luang Nam Tha genomen om daar de volgende 2 dagen door het nationale park te trekken. Midden in de jungle sta en staar je daar dan - amazing! Na de eerste dag trekken sliepen we in een lokaal dorpje. Voor ons voelt het alsof we in de geschiedenis leven. Kinderen en ouders gaan gedurende de dag het bos in om voor die avond het hout voor het (kamp)vuur te verzamelen en de avondmaaltijd. En had jij ooit gedacht dat Bamboe meer dan 5 bestaansrechten heeft? Ongelofelijk waar ze bamboe allemaal voor gebruiken...
Afgelopen zondag zijn we Laos verlaten - om China te verwelkomen. In China werden we door de douane meer dan vriendelijk verwelkomt met een klein Chinees gesprekje. Toch die paar (moeilijke) Chinese niets voor niets geleerd :)!
Via de grens van China zijn we naar Mengla en vervolgens in noordelijke richting naar Kunming gereisd. Vanuit hier (Kunming) vertrek ik de 25e met de trein naar Guangzhou. Beetje bij beetje dringt het toch echt bij me door - elke verplaatsing nu is een verplaatsing dichter naar Hong Kong en dus een verplaatsing dichter naar Amsterdam.....
Knuffeltje!
Sommige landen zijn van die landen waar je verliefd op kan worden; oftewel supervriendelijke mensen, een supermooie fascinerende omgeving en het weer dat zo mooi is dat het zonnetje werkelijk je gezicht laat stralen. Laos is zo'n land. Tenminste Laos is voor MIJ zo'n land...
Laos was in eerste instantie voor mij een land wat we door moesten doorkruisen om van Thailand naar China te komen. Maar het is zeker meer waard dan zomaar een 'land om te doorkruisen' te zijn! Vorige week zaterdag zijn we de grens overgestoken (lees: rivier oversteken) van Thailand naar Laos. De eerste dag zijn we niet verder gekomen dan Huay Xai, omdat de boten niet meer richting Luang Prabang vertrokken. Zondag waren wij aan de beurt voor deze 2-daagse riviertocht over de Mekong. Het was een lange zit -met een overnachting in het kleine dorpje Pak Beng- maar de omgeving waar we ons bevonden maakte dit meer dan goed. Het was ZO mooi en indrukwekkend. Vrouwen die langs de rivier kleren aan het wassen waren, mannen die vis aan het vangen waren, en kinderen aan het badderen of spelen. Even werd onze aandacht van de mooie omgeving onttrokken toen we een krokodil langs de boot zagen badderen - whahaha...
Luang Prabang is een gezellig gezellig stadje waar we ons aannemelijk vermaakt hebben: 's ochtends om 6 uur de 'monks' voedsel schenken (die langs de straten komen om dit op te halen), zwemmen in de nabijgelegen waterval -Tat Sae-, een bezoekje brengen aan de lokale bevolking / spelen met de kinderen in een dorpje aan de andere kant van de Mekong en Laos leren koken...
Vanuit Luang Prabang hebben we de bus naar Luang Nam Tha genomen om daar de volgende 2 dagen door het nationale park te trekken. Midden in de jungle sta en staar je daar dan - amazing! Na de eerste dag trekken sliepen we in een lokaal dorpje. Voor ons voelt het alsof we in de geschiedenis leven. Kinderen en ouders gaan gedurende de dag het bos in om voor die avond het hout voor het (kamp)vuur te verzamelen en de avondmaaltijd. En had jij ooit gedacht dat Bamboe meer dan 5 bestaansrechten heeft? Ongelofelijk waar ze bamboe allemaal voor gebruiken...
Afgelopen zondag zijn we Laos verlaten - om China te verwelkomen. In China werden we door de douane meer dan vriendelijk verwelkomt met een klein Chinees gesprekje. Toch die paar (moeilijke) Chinese niets voor niets geleerd :)!
Via de grens van China zijn we naar Mengla en vervolgens in noordelijke richting naar Kunming gereisd. Vanuit hier (Kunming) vertrek ik de 25e met de trein naar Guangzhou. Beetje bij beetje dringt het toch echt bij me door - elke verplaatsing nu is een verplaatsing dichter naar Hong Kong en dus een verplaatsing dichter naar Amsterdam.....
Knuffeltje!
Friday, January 11, 2008
Thailend...
Zwaai zwaai - baai baai Thailand: morgen vertrekken we Thailand uit om ons Laos avontuur van start te laten gaan!
In zo'n twee weken zijn we van midden Thailand op naar het noorden gecrossed- per trein, bus en tuk-tuk. Mijn vorig verhaal eindigt bij de vlucht uit de backpackersstad Bangkok. Ons volgende station was Chiang Mai - de roos van het Noorden. In dit gezellige stadje hebben we zo'n 2 dagen ons vertier gezocht. Of eigenlijk 1 van de 2 dagen waren we (weer eens) op pad - naar de kleine dorpjes in de bergen. Ineens krijg je de kriebels om te blijven zo lekker midden in de natuur.
Midden in de natuur. Het hield niet op na dat ene dagje in de villages. De dag na de villages zijn wij vertrokken naar een Home-stay die we twee dagen eerder geregeld hadden. Alleen de tocht naar ons verblijf was al een droompje. Ons dorpje waar we verbleven ligt zo'n 1300 meter boven zeelevel ergens midden in de bergen. Je hoeft maar een paar stappen uit het dorpje te zetten en je bevind je werkelijk in de jungle. Wij hebben van deze jungle als apen mogen genieten - door middel van 'gliding' over kabels die tussen de boomtoppen liepen (http://treetopasia.com/gibbon_project.php). Na deze thrill seekende ochtend zijn we die middag gaan hiken door de jungle.
Het verblijf in de homestay was gezelligheid met beperkte communicatie. Na lange gebaren over en weer gewisseld te hebben wisten we precies de etenstijden. Niet verbazingwekkend kregen we rijst voorgeschoteld. Rijst in de morgen -rijstensoep- rijst in de middag en rijst in de avond. Hoewel van de laatste 4.5 maand zo ongeveer 4 maanden de maaltijd uit rijst bestond moet ik zeggen dat rijst mij nog steeds niet gaat 'vervelen'. Zal wel even afkicken worden als ik straks weer in de Nederlanden bevindt ;)!
Maar het avondeten. Na onze eerste avondmaal, die om 6 uur plaatsvond, dachten wij nog wel een halve dag voor de boeg te hebben. Onze avonden eerder eindigde namelijk nooit voor 11 uur. Maar hier bleek dat anders - want na het eten werd het gebaar voor slapen op tafel gegooid. Alhoewel niet alle gebaren even duidelijk zijn, geloof ik toch wel dat dit gebaar universeel is. Goed - wij naar onze slaapkamers. Maar ach vervelen komt bij ons niet aan de orde - want zodra het maar saai lijkt te gaan worden wordt de souveniertas van Thomas opengetrokken. En als die eenmaal open is dan heb je nog wel 5 uur vermaak - aangezien het dan over meer dan 20 souveniers gaat :)!
Na onze homestay adres zijn we vannochtend naar Chiang Rai vertrokken - onze laatste stop in Thailand voordat we de grens in Laos overgaan. De enthousiasme onder ons stijgt enorm over Laos na het bestuderen van de Lonely Planet. Lang leve de lonely planet!
Het verkeer in Laos is traag - en zelfs eigenlijk wel trager dan traag. Verteld werd ons dat de boot zo'n 5 kilometer per uur vaart en de bussen niet veel harder zullen gaan dan 20 km per uur. Gelukkig dat de afstanden die we in Laos afleggen niet al te ver zijn. Met de boot vertrekken we morgen naar Luang Prabang. Deze stad moet één van de mooiste steden in de wereld zijn - en is uitgeroepen tot UNESCO stad.
Vanuit Luang Prabang zullen we opreizen naar het noorden naar Yunnan (Chinese Provincie). Voor we in China aankomen nemen we vrij tegen de grens aan een stop om daar in het nationaal park te gaan hiken/trekken. De busreis die we van Luang Prabang naar het nationaal park zullen nemen belooft een mogelijk avontuur te worden. Volgens onze guideboek moeten we namelijk niet raar opkijken als we de publieke bus nemen en halverwege stoppen in een dorpje om 20 5kg zakken rijst op te halen OF (nog leuker) dat ineens op de stoelen naast je zich allemaal kippen bevinden die naar het noorden moeten. Ik ben benieuwd!
LalalalaLaos...
Kus!
In zo'n twee weken zijn we van midden Thailand op naar het noorden gecrossed- per trein, bus en tuk-tuk. Mijn vorig verhaal eindigt bij de vlucht uit de backpackersstad Bangkok. Ons volgende station was Chiang Mai - de roos van het Noorden. In dit gezellige stadje hebben we zo'n 2 dagen ons vertier gezocht. Of eigenlijk 1 van de 2 dagen waren we (weer eens) op pad - naar de kleine dorpjes in de bergen. Ineens krijg je de kriebels om te blijven zo lekker midden in de natuur.
Midden in de natuur. Het hield niet op na dat ene dagje in de villages. De dag na de villages zijn wij vertrokken naar een Home-stay die we twee dagen eerder geregeld hadden. Alleen de tocht naar ons verblijf was al een droompje. Ons dorpje waar we verbleven ligt zo'n 1300 meter boven zeelevel ergens midden in de bergen. Je hoeft maar een paar stappen uit het dorpje te zetten en je bevind je werkelijk in de jungle. Wij hebben van deze jungle als apen mogen genieten - door middel van 'gliding' over kabels die tussen de boomtoppen liepen (http://treetopasia.com/gibbon_project.php). Na deze thrill seekende ochtend zijn we die middag gaan hiken door de jungle.
Het verblijf in de homestay was gezelligheid met beperkte communicatie. Na lange gebaren over en weer gewisseld te hebben wisten we precies de etenstijden. Niet verbazingwekkend kregen we rijst voorgeschoteld. Rijst in de morgen -rijstensoep- rijst in de middag en rijst in de avond. Hoewel van de laatste 4.5 maand zo ongeveer 4 maanden de maaltijd uit rijst bestond moet ik zeggen dat rijst mij nog steeds niet gaat 'vervelen'. Zal wel even afkicken worden als ik straks weer in de Nederlanden bevindt ;)!
Maar het avondeten. Na onze eerste avondmaal, die om 6 uur plaatsvond, dachten wij nog wel een halve dag voor de boeg te hebben. Onze avonden eerder eindigde namelijk nooit voor 11 uur. Maar hier bleek dat anders - want na het eten werd het gebaar voor slapen op tafel gegooid. Alhoewel niet alle gebaren even duidelijk zijn, geloof ik toch wel dat dit gebaar universeel is. Goed - wij naar onze slaapkamers. Maar ach vervelen komt bij ons niet aan de orde - want zodra het maar saai lijkt te gaan worden wordt de souveniertas van Thomas opengetrokken. En als die eenmaal open is dan heb je nog wel 5 uur vermaak - aangezien het dan over meer dan 20 souveniers gaat :)!Na onze homestay adres zijn we vannochtend naar Chiang Rai vertrokken - onze laatste stop in Thailand voordat we de grens in Laos overgaan. De enthousiasme onder ons stijgt enorm over Laos na het bestuderen van de Lonely Planet. Lang leve de lonely planet!
Het verkeer in Laos is traag - en zelfs eigenlijk wel trager dan traag. Verteld werd ons dat de boot zo'n 5 kilometer per uur vaart en de bussen niet veel harder zullen gaan dan 20 km per uur. Gelukkig dat de afstanden die we in Laos afleggen niet al te ver zijn. Met de boot vertrekken we morgen naar Luang Prabang. Deze stad moet één van de mooiste steden in de wereld zijn - en is uitgeroepen tot UNESCO stad.
Vanuit Luang Prabang zullen we opreizen naar het noorden naar Yunnan (Chinese Provincie). Voor we in China aankomen nemen we vrij tegen de grens aan een stop om daar in het nationaal park te gaan hiken/trekken. De busreis die we van Luang Prabang naar het nationaal park zullen nemen belooft een mogelijk avontuur te worden. Volgens onze guideboek moeten we namelijk niet raar opkijken als we de publieke bus nemen en halverwege stoppen in een dorpje om 20 5kg zakken rijst op te halen OF (nog leuker) dat ineens op de stoelen naast je zich allemaal kippen bevinden die naar het noorden moeten. Ik ben benieuwd!
LalalalaLaos...
Kus!
Saturday, January 5, 2008
Being in and around Bangkok
Daar ben ik dan weer, in Bangkok. Sinds mijn verblijf in Hong Kong lijken alle steden, die voor mij in Amsterdam zo ver weg leken, nu ineens zo dichtbij. 's Nacht om half 2 sta je daar dan ineens, midden in het uitgaanscentrum van Bangkok zoekend naar je hostel. Voor ik het wist hingen (lees: dronken) locals al aan de telefoon om de weg voor mij helemaal uit te zoeken. Goed, makkelijker kon ik het dit begin van de trip niet hebben - dus binnen 5 minuten stond ik daar dan voor mijn Hostel..
Anna en Thomas waren die dag eerder al in het hostel aangekomen dus het hostel was voor ons tevens de meetingplace voor onze trip.. De volgende dag zijn we Bangkok ingetrokken. Thomas had Stacey (Ireland) de vorige dag op het vliegveld ontmoet en zij deelde onze vreugde de eerste dag in deze populaire vakantiestad. De eerste dag hield eigenlijk niet veel meer in dan een beetje rondlopen zonder verdwalen - ach er was ook niet zoveel verdwalen aan want we hadden natuurlijk ook geen specifieke hotspots die we wilden doen. 's Avonds was het tijd het oude jaar af te sluiten. We besloten voor 'local' te gaan en kwamen dus uit in een park waar locals een
beetje aan het hangen waren: Sanam Luang. Het was leuk voor een uur, maar we besloten om kwart over 11 voor toch iets meer 'party' te gaan en dus eindigde we in Center World Plaza waar we precies 10 minuten voor de Countdown aankwamen. Het was echt fantastisch! Een thaise countdown en tegelijkertijd hebben we die avond een proefje kunnen nemen van de locale pop- en rapmuziek, natuurlijk in het thais! De afsluiter van deze geniale avond was bij ons op de hoek op de 'backpackersstreet'..
Een paar dagjes later, maar gelukkig nog lang niet te laat: Happy Happy 2008!
De eerste dag van het nieuwe jaar hebben we vertrouwd in de Chinese omgeving rondgehangen: ChinaTown. Zelfs de ChinaTowns, die voor mij in Amsterdam nog zo vreemd waren, beginnen al een beetje als een thuis te voelen. Die avond hebben we een van de hotspots van Thailand aangedaan 'the red light district' genaamd Patpong. Dit is een van de 'nettere' districten waar zelfs een familiemarkt te vinden is. Maar het prostitutieleven speelt zich niet alleen af in deze district. Als je een goede observatie doet in de straten zie het 'ronselen' overal. Beetje verdrietig maakt dat je wel...
Twee januari zijn we Bangkok uitgegaan, met de trein. Vanaf nu ben ik al verslaaf aan het reizen bij trein in Thailand. Houten bankjes, houten ramen die je open moet schuiven - heerlijk, lekker
nostalgie! In Laos zal ik toch echt moeten afkicken, aangezien daar geen trein te vinden is in het Noorden waar wij gaan rondtrekken. Na anderhalf uur van mijn treinreis genoten te hebben zijn we in de oude stad van Thailand aangekomen: Ayuthaya. Beetje cultuur snuiven en tempels bezoeken stond op het programma. Die nacht heeft Hoe-Sen (Duitsland) zich bij ons reisgroepie aangesloten en zijn we dus compleet :). Haar eerste ochtend in Bangkok was kort, want ook die ochtend zijn we Bangkok uitgegaan- maar dit keer met de bus. Op weg naar de floating market: een markt op het water waar fruit, eten en souviniers aan de man gebracht worden.
De ochtend van de 4e was een vroegertje. Om 6 uur waren we uit de veren om ons klaar te maken voor een nieuwe treinreis - deze keer naar Kanchanaburi. Het hoofddoel om weer eens uit Bangkok te vertrekken was een tempel. Maar in Hong Kong en China ben ik al aardig bijgebracht met tempels, dus om ons uit Bangkok te trekken moest het wel een bijzondere tempel zijn. Dat was het zeker. Of eigenlijk was er niet echt een tempel te vinden maar speelde het zich allemaal af in a Canyon. Verschillende tijgers lagen daar en je kon de tijger een aaitje geven inclusief fotomoment. De tijgers die zich daar bevinden zijn allemaal getemt door de monks. Zo schattig om te zien hoe de monks met de tijgers aan het spelen zijn!
Als je dan in Kanchanaburi bent dan mag je DE brug niet missen. Deze brug maakt de treinverbinding mogelijk over de River Kwai. Deze brug is een deel van de Death Railway die van Thailand naar Burma (Myanmar) loopt. Deze railway is in de tweede wereldoorlog gebouwd door Asians en gevangenen (waaronder Nederlanders) onder druk van het Japanse Leger. Alhoewel de brug op zichzelf niet zo heel bijzonder was, maakt de historie deze brug zeker bezichtigingswaardig!
Na een welverdiende nachtrust (al zeg ik het zelf) in een floatinghut aan de River Kwai zijn we de volgende dag weer terug vertrokken naar Bangkok. Waar ik me dus nu bevind achter de computer - typend en typend - na een vers bezoekje van de Grand Palace. Maar het lijkt de laatste dagen wel alsof Bangkok een soort van in en uitgang is voor al onze activiteiten. Vanaaf gaan we Bangkok dan echt verlaten, zonder weer terug te komen naar deze stad. Op met de nachttrein (jippie!) naar Chiang Mai.....
-xx-
Anna en Thomas waren die dag eerder al in het hostel aangekomen dus het hostel was voor ons tevens de meetingplace voor onze trip.. De volgende dag zijn we Bangkok ingetrokken. Thomas had Stacey (Ireland) de vorige dag op het vliegveld ontmoet en zij deelde onze vreugde de eerste dag in deze populaire vakantiestad. De eerste dag hield eigenlijk niet veel meer in dan een beetje rondlopen zonder verdwalen - ach er was ook niet zoveel verdwalen aan want we hadden natuurlijk ook geen specifieke hotspots die we wilden doen. 's Avonds was het tijd het oude jaar af te sluiten. We besloten voor 'local' te gaan en kwamen dus uit in een park waar locals een
beetje aan het hangen waren: Sanam Luang. Het was leuk voor een uur, maar we besloten om kwart over 11 voor toch iets meer 'party' te gaan en dus eindigde we in Center World Plaza waar we precies 10 minuten voor de Countdown aankwamen. Het was echt fantastisch! Een thaise countdown en tegelijkertijd hebben we die avond een proefje kunnen nemen van de locale pop- en rapmuziek, natuurlijk in het thais! De afsluiter van deze geniale avond was bij ons op de hoek op de 'backpackersstreet'..Een paar dagjes later, maar gelukkig nog lang niet te laat: Happy Happy 2008!
De eerste dag van het nieuwe jaar hebben we vertrouwd in de Chinese omgeving rondgehangen: ChinaTown. Zelfs de ChinaTowns, die voor mij in Amsterdam nog zo vreemd waren, beginnen al een beetje als een thuis te voelen. Die avond hebben we een van de hotspots van Thailand aangedaan 'the red light district' genaamd Patpong. Dit is een van de 'nettere' districten waar zelfs een familiemarkt te vinden is. Maar het prostitutieleven speelt zich niet alleen af in deze district. Als je een goede observatie doet in de straten zie het 'ronselen' overal. Beetje verdrietig maakt dat je wel...
Twee januari zijn we Bangkok uitgegaan, met de trein. Vanaf nu ben ik al verslaaf aan het reizen bij trein in Thailand. Houten bankjes, houten ramen die je open moet schuiven - heerlijk, lekker
nostalgie! In Laos zal ik toch echt moeten afkicken, aangezien daar geen trein te vinden is in het Noorden waar wij gaan rondtrekken. Na anderhalf uur van mijn treinreis genoten te hebben zijn we in de oude stad van Thailand aangekomen: Ayuthaya. Beetje cultuur snuiven en tempels bezoeken stond op het programma. Die nacht heeft Hoe-Sen (Duitsland) zich bij ons reisgroepie aangesloten en zijn we dus compleet :). Haar eerste ochtend in Bangkok was kort, want ook die ochtend zijn we Bangkok uitgegaan- maar dit keer met de bus. Op weg naar de floating market: een markt op het water waar fruit, eten en souviniers aan de man gebracht worden.
De ochtend van de 4e was een vroegertje. Om 6 uur waren we uit de veren om ons klaar te maken voor een nieuwe treinreis - deze keer naar Kanchanaburi. Het hoofddoel om weer eens uit Bangkok te vertrekken was een tempel. Maar in Hong Kong en China ben ik al aardig bijgebracht met tempels, dus om ons uit Bangkok te trekken moest het wel een bijzondere tempel zijn. Dat was het zeker. Of eigenlijk was er niet echt een tempel te vinden maar speelde het zich allemaal af in a Canyon. Verschillende tijgers lagen daar en je kon de tijger een aaitje geven inclusief fotomoment. De tijgers die zich daar bevinden zijn allemaal getemt door de monks. Zo schattig om te zien hoe de monks met de tijgers aan het spelen zijn!Als je dan in Kanchanaburi bent dan mag je DE brug niet missen. Deze brug maakt de treinverbinding mogelijk over de River Kwai. Deze brug is een deel van de Death Railway die van Thailand naar Burma (Myanmar) loopt. Deze railway is in de tweede wereldoorlog gebouwd door Asians en gevangenen (waaronder Nederlanders) onder druk van het Japanse Leger. Alhoewel de brug op zichzelf niet zo heel bijzonder was, maakt de historie deze brug zeker bezichtigingswaardig!
Na een welverdiende nachtrust (al zeg ik het zelf) in een floatinghut aan de River Kwai zijn we de volgende dag weer terug vertrokken naar Bangkok. Waar ik me dus nu bevind achter de computer - typend en typend - na een vers bezoekje van de Grand Palace. Maar het lijkt de laatste dagen wel alsof Bangkok een soort van in en uitgang is voor al onze activiteiten. Vanaaf gaan we Bangkok dan echt verlaten, zonder weer terug te komen naar deze stad. Op met de nachttrein (jippie!) naar Chiang Mai.....
-xx-
Saturday, December 29, 2007
Mams in Hong Kong
Als het gezellig is vliegt de tijd voorbij. Een bekende uitspraak die ik hier iedere keer maar weer ervaar. Inmiddels is mamma al weer op de Nederlandse aardbodem.In Hong Kong heb ik de afgelopen week weer eens flink de toerist (met mamma) en gids tegelijk uitgehangen...
In vijf dagen hebben mams en ik wel zo'n beetje alle hoogtepunten van Hong Kong aangedaan: van de tram tot de minibus, hiking tot de EscalatorWalk in Soho, locaal eten op straat tot gezellige westerse restaurantjes, Universiteit tot Macau. Trouwens kon tijdens onze trip ook mijn laatste streep gezet worden door mijn to-do lijst. Deze streep bedekte de Big Buddha. Naast al de toeristen hotspots hebben we nog iets mee kunnen krijgen van het kerstleven in Hong Kong wat (zoals bijna alle dingen lijkt het wel) ook weer niet vergelijkbaar is met Nederland. In Nederland
zitten mensen gezellig met de familie thuis om gezamelijk te eten.
Hong Kong is anders!
Op kerstavond waren de straten in Hong Kong bezaaid met mensen zoals een koninginnedag in Amsterdam is...mensen-mensen-mensen overal om je heen! Op Eerste Kerstdag leek het weer een 'normale' dag: de winkels open, de bouw gaat door en natuurlijk weer net zo druk op straat. En tweede kerstdag, tjah die bestaat hier dus niet!
Niet alleen in Hong Kong heeft ons ' toeristenreisje' plaatsgevonden. Ook een dagje Macau stond op mijn programma. Beetje ronddwalen door de straten, en natuurlijk 's avond de casino-lichten bewonderen van het 'Las Vegas van Azie'. Dit vakantieoord voor Chinezen is populaire omdat het hier de enige plek is in China/Hong Kong waar het legaal is om te gokken (buiten de Horse racing in Hong Kong) en chinezen zijn toch wel echte risky-takers!
Maar Macau heeft meer; gezellige straatjes, toeristen hotspots en leuke achterwijkjes. Na een dag lekker in Macau rondgeslenterd te hebben zijn we met de ferry 's avonds weer terug gegaan naar Hong Kong.
Vrijdag heb ik mams afgezet op het vliegveld en ben ik op mijn weg terug naar mijn hall nog even een
drankje gaan doen met Asher (Australie) die zich op dat moment op Nathan road bevond. Alle exchanges om me heen zijn inmiddels allemaal weer de wijde wereld in vertrokken: naar huis of op reis. Het einde van mijn Hong Kong avontuur komt nu toch echt steeds meer in zicht. Mijn kamer begint leger en leger te raken en afscheidjes zijn al voorbij of komen dichterbij. Gisteren had mijn Unit (18/F en 19/F) voor mij en James (Australie) een Farewall Party georganiseerd: Brazil Barbeque - internationaler kan het niet :)... Het komt echt dichtbij!
Morgen is het zover. Dan begint mijn Thailand-Laos-China-tripje!
Via deze website probeer ik jullie een beetje up-to-date te houden met mijn reisbelevenissen en ik ga proberen jullie ook zo nu en dan van een leuk plaatje op deze weblog te voorzien...
Een hele dikke knuffel...
...en een nog groter bedankje voor alle lieve kerstkaartje/mailtjes die ik van jullie allemaal gekregen heb!
xx
zitten mensen gezellig met de familie thuis om gezamelijk te eten.
Hong Kong is anders!
Op kerstavond waren de straten in Hong Kong bezaaid met mensen zoals een koninginnedag in Amsterdam is...mensen-mensen-mensen overal om je heen! Op Eerste Kerstdag leek het weer een 'normale' dag: de winkels open, de bouw gaat door en natuurlijk weer net zo druk op straat. En tweede kerstdag, tjah die bestaat hier dus niet!
Niet alleen in Hong Kong heeft ons ' toeristenreisje' plaatsgevonden. Ook een dagje Macau stond op mijn programma. Beetje ronddwalen door de straten, en natuurlijk 's avond de casino-lichten bewonderen van het 'Las Vegas van Azie'. Dit vakantieoord voor Chinezen is populaire omdat het hier de enige plek is in China/Hong Kong waar het legaal is om te gokken (buiten de Horse racing in Hong Kong) en chinezen zijn toch wel echte risky-takers!Maar Macau heeft meer; gezellige straatjes, toeristen hotspots en leuke achterwijkjes. Na een dag lekker in Macau rondgeslenterd te hebben zijn we met de ferry 's avonds weer terug gegaan naar Hong Kong.
Vrijdag heb ik mams afgezet op het vliegveld en ben ik op mijn weg terug naar mijn hall nog even een
drankje gaan doen met Asher (Australie) die zich op dat moment op Nathan road bevond. Alle exchanges om me heen zijn inmiddels allemaal weer de wijde wereld in vertrokken: naar huis of op reis. Het einde van mijn Hong Kong avontuur komt nu toch echt steeds meer in zicht. Mijn kamer begint leger en leger te raken en afscheidjes zijn al voorbij of komen dichterbij. Gisteren had mijn Unit (18/F en 19/F) voor mij en James (Australie) een Farewall Party georganiseerd: Brazil Barbeque - internationaler kan het niet :)... Het komt echt dichtbij!Morgen is het zover. Dan begint mijn Thailand-Laos-China-tripje!
Via deze website probeer ik jullie een beetje up-to-date te houden met mijn reisbelevenissen en ik ga proberen jullie ook zo nu en dan van een leuk plaatje op deze weblog te voorzien...
Een hele dikke knuffel...
...en een nog groter bedankje voor alle lieve kerstkaartje/mailtjes die ik van jullie allemaal gekregen heb!
xx
Friday, December 21, 2007
The End of University of Hong Kong
Bij deze verklaar ik dat mijn aftrap van mijn vakantie gisteren plaats gevonden heeft.
De laatste loodjes zijn voorbij en hopelijk ingekopt...
Deze loodjes waren wel iets zwaarder dan ze in Amsterdam zijn. Soms vroeg ik me ook wel eens af hoe ik het voor elkaar ging krijgen om alles in mijn hoofd te pompen voor de tentamens.
Dat niet alleen - ga de strijd maar eens aan met locals tijdens tentamen periodes (of misschien ook wel gedurende het semester) slaap inruilen voor studeren en elke vorm van een sociaal leven ontwijken.
Studeren aan de HKU is niet zomaar voor iedereen weggelegd hier. Alleen de top kan in de University of Hong Kong een plaatsje bemachtigen. Voor mainland studenten komt er zelfs nog bij dat ze eerst een jaar in China gestudeerd moeten hebben (met goede resultaten natuurlijk) voordat ze bij de HKU binnen kunnen komen. Om de concurrentiestrijd nog eens een extra impuls te geven werken ze met het welbekende curve-systeem. Dat betekent dus dat je medestudenten invloed hebben op jouw cijfers. Alleen de top van de curve krijgt een A.
Studenten nemen niet zomaar genoegen met een C (of een B), aangezien dit hun kansen op de arbeidsmarkt wel degelijker verkleint...
Het leven van een exchange bestaat natuurlijk uit veel meer dan strijden voor een A. Zo doet het leven hier van mij. Toch heb ik de laatste week behoorlijk ijverig aan mijn studie gezeten, in de hoop toch op zijn minst één Atje binnen te halen. Nu maar wishing, hoping en praying.....
Maar een exchange student zou een exchange student niet zijn als die toch nog een beetje geniet van alles wat reilt en zeilt in Hong Kong. Het bijna laatste puntje van mijn 'to-do-lijstje' kwam aan bod: THE Peak en op naar de peak met THE Peak Tram. Deze Tram is de steilste tram in d wereld en bestaat al vele jaren. Je raad het al, een echte attractie in Hong Kong. Schande dat ik dit pas na 4 maanden van mijn lijstje kon strepen dus.
De laatste loodjes zijn voorbij en hopelijk ingekopt...
Deze loodjes waren wel iets zwaarder dan ze in Amsterdam zijn. Soms vroeg ik me ook wel eens af hoe ik het voor elkaar ging krijgen om alles in mijn hoofd te pompen voor de tentamens.
Dat niet alleen - ga de strijd maar eens aan met locals tijdens tentamen periodes (of misschien ook wel gedurende het semester) slaap inruilen voor studeren en elke vorm van een sociaal leven ontwijken.
Studeren aan de HKU is niet zomaar voor iedereen weggelegd hier. Alleen de top kan in de University of Hong Kong een plaatsje bemachtigen. Voor mainland studenten komt er zelfs nog bij dat ze eerst een jaar in China gestudeerd moeten hebben (met goede resultaten natuurlijk) voordat ze bij de HKU binnen kunnen komen. Om de concurrentiestrijd nog eens een extra impuls te geven werken ze met het welbekende curve-systeem. Dat betekent dus dat je medestudenten invloed hebben op jouw cijfers. Alleen de top van de curve krijgt een A.
Studenten nemen niet zomaar genoegen met een C (of een B), aangezien dit hun kansen op de arbeidsmarkt wel degelijker verkleint...
Het leven van een exchange bestaat natuurlijk uit veel meer dan strijden voor een A. Zo doet het leven hier van mij. Toch heb ik de laatste week behoorlijk ijverig aan mijn studie gezeten, in de hoop toch op zijn minst één Atje binnen te halen. Nu maar wishing, hoping en praying.....
Maar een exchange student zou een exchange student niet zijn als die toch nog een beetje geniet van alles wat reilt en zeilt in Hong Kong. Het bijna laatste puntje van mijn 'to-do-lijstje' kwam aan bod: THE Peak en op naar de peak met THE Peak Tram. Deze Tram is de steilste tram in d wereld en bestaat al vele jaren. Je raad het al, een echte attractie in Hong Kong. Schande dat ik dit pas na 4 maanden van mijn lijstje kon strepen dus.
Met een groep exchanges zijn we afgelopen weekend ook naar een balletvoorstelling geweest: The Nutcracker. Uit mezelf zou ik daar nou niet voor gezocht hebben - maar ik ben blij dat andere mensen met zulke goede ideeën komen. Werkelijk, alsof ik me in een sprookje bevond...tot ik me weer na de voorstelling realiseerde dat ik de volgende dag toch echt weer moest studeren voor mijn tentamen ;)..
Eigenlijk bevind ik me nu weer opnieuw in een sprookje: wow, een vakantie tot maar liefst 4 februari. Een bescheiden vreugdenfeestje hebben Jen en ik gisteren dan ook in Soho gevierd...
Maar toch bescheiden, want het einde van het semester aan de University of Hong Kong is toch wel een echt een tweestrijd. Dat de tentamens over zijn, betekent dus ook dat studeren aan de HKU ook verleden tijd is. EN hoewel studeren aan de University of Hong Kong soms wel aardig 'zwaar' kan zijn is het toch ontzettend gaaf en gezellig met de exchanges! *Snik*
Gelukkig is het eind voor mij nog niet inzicht om Hong Kong al te verlaten. Komende week ga ik eens lekker met mijn mams de toerist hier uithangen.
Uit betrouwbare bronnen heb ik begrepen dat het op dit moment wit is in Nederland. Hopelijk een witte kerst voor jullie. Eén ding is zeker: voor mij word het geen witte kerst. Stiekem hoop ik eigenlijk op gezellige zonnestraaltjes.
Ik wens jullie: HAPPY X-MAS!
Knuffel
Thursday, December 6, 2007
Ienemienemutte....
Ienemienemutte, dertig dagen, meer dan tien verschillende landen, ienemienemutte waar ga ik belanden.... Singapore, Malaysië, China, Zuid-Korea, Thailand, Vietnam, Laos, Cambodja - en zelfs dat zijn nog niet eens alle landen die door kunnen gaan voor mijn 'mogelijke reisbestemmingen'. Azië heeft zoveel keus - maar mijn tijd is beperkt.
Dagen geleden zweefden deze landen door mijn hoofd en streden tegen elkaar om uitgekozen te worden voor mijn volgende reisplan. Maar inmiddels is de keus gemaakt en mijn ticket geboekt.
Zondag 30 december vlieg ik naar Bangkok - Thailand - en tref ik Anna (Duitsland). Drie dagen later zullen Thomas (US) en Hoe-Sen (Duitsland) zich bij ons reisgezelschap voegen en vertrekken we verder de Aziatische wereld in. Vanuit Bangkok reizen we op en steken vervolgens de grens van Laos over om een weekje rond te dwarrelen in het onbekende Laos. De planning is om via Laos weer de grens over te gaan en Zuid-China in te gaan. Vanuit China reizen we terug in de richting van Hong Kong. Zodra de datum op 27 of 28 januari is aangekomen vertrek ik terug met de nachttrein naar Hong Kong - waar ik me dan ook mag bevinden in China. Gedetailleerde locaties kan ik niet geven - omdat dat ook voor mij nog één grote verassing blijft...
Kortom: Hong Kong-Thailand-Laos-China-Hong Kong
Trouwens, er is meer intercontinentaal nieuws: Mams komt me opzoeken met kerst in Hong Kong.. Nadat ze twee weken in China rondgestruind zal hebben komt ze in 6 dagen Hong Kong ontdekken - dus toeristengedrag in Hong Kong vindt komende maand ook nog plaats..
Mochten er Do en Don'ts in jullie hoofd ergens verstopt zitten die betrekking hebben op Thailand, Laos, China of Hong Kong - stuur ze richting Hong Kong!
Liefs, Marion
Ps. Al jullie lieve berichtjes - en pepernoten ;) - maken me blij! Thanks..
Dagen geleden zweefden deze landen door mijn hoofd en streden tegen elkaar om uitgekozen te worden voor mijn volgende reisplan. Maar inmiddels is de keus gemaakt en mijn ticket geboekt.
Zondag 30 december vlieg ik naar Bangkok - Thailand - en tref ik Anna (Duitsland). Drie dagen later zullen Thomas (US) en Hoe-Sen (Duitsland) zich bij ons reisgezelschap voegen en vertrekken we verder de Aziatische wereld in. Vanuit Bangkok reizen we op en steken vervolgens de grens van Laos over om een weekje rond te dwarrelen in het onbekende Laos. De planning is om via Laos weer de grens over te gaan en Zuid-China in te gaan. Vanuit China reizen we terug in de richting van Hong Kong. Zodra de datum op 27 of 28 januari is aangekomen vertrek ik terug met de nachttrein naar Hong Kong - waar ik me dan ook mag bevinden in China. Gedetailleerde locaties kan ik niet geven - omdat dat ook voor mij nog één grote verassing blijft...
Kortom: Hong Kong-Thailand-Laos-China-Hong Kong
Trouwens, er is meer intercontinentaal nieuws: Mams komt me opzoeken met kerst in Hong Kong.. Nadat ze twee weken in China rondgestruind zal hebben komt ze in 6 dagen Hong Kong ontdekken - dus toeristengedrag in Hong Kong vindt komende maand ook nog plaats..
Mochten er Do en Don'ts in jullie hoofd ergens verstopt zitten die betrekking hebben op Thailand, Laos, China of Hong Kong - stuur ze richting Hong Kong!
Liefs, Marion
Ps. Al jullie lieve berichtjes - en pepernoten ;) - maken me blij! Thanks..
Subscribe to:
Posts (Atom)